οκ, όλοι έχουμε αφιερώσει τρελές ώρες με το τέτρις. Θυμάται κανείς όμως τη μουσική?
Την είχατε προσέξει αυτήν την καταπληκτική μελωδία, ποτέ? Εγώ ομολογώ πως όχι.
Ακούστε τη πάλι.
Αποδεικνύεται (σε μένα τουλάχιστον) πως είναι ένα ρώσικο φολκ τραγούδι με το όνομα Korobeiniki και το συνέθεσε ο Ν.A. Nekrasov.
Δείτε και μια άλλη εκτέλεση από έναν απίστευτο πιτσιρικά:
Και μία power-μεταλλιά από τους Powerglove, για να γουστάρουμε!!
Άλλο έψαχνα, άλλο βρήκα. Πρέπει να την έβγαλε ο ποντικός αυτή τη φωτό. Δεν θυμάμαι ρε Aλτζ...
Η νέα μου ανακάλυψη (νωρίς-νωρίς), ή αλλιώς, τι ακούω αυτόν τον καιρό.
Τίτλος του 1ου δίσκου τους (τι τίτλος!!): "Things you miss when you blink".
Όταν οι Τσοπάνα Rave συνάντησαν τον Craig Walker (Archive), τη Μαρία και τη Νίκη, ιδού τι σκάρωσαν:
Μετά από χιλιάδες υπογραφές και παρακάλια, υποδεχτείτε τους Human Leukocyte Antigens!
Ένα νέο δυναμικό ντουέτο στα χνάρια των Pet Simon and the Gar Shopboy’s Funkel.
Στα κλαμπατσίνμπαλα, το Ying (μαύρο) βρωμόσκυλο, ο αχτύπητος Αζόρ ενώ στην κλoπή sampling το Yang (άσπρο) βρωμόσκυλο, ο Έλα_Δικέ_Μου (από το γνωστό αλόγατο).
Άρτι αφιχθέντες από τον μπόγ…εεεε…από το εξωτέρικο, με το νέο τους άλμπουμ «Possession of Inestimable Value».
Απολαύστε.
9
Αν δε γίνει του κόμικ φέτος, πότε θα γίνει?
9
Κομιξάδες του κόσμου ανασκουμπωθείτε!
9
Ξέρετε εσείς ποιοι/ες είστε...
Όχι, δε δικαιολογώ τις φασαρίες, τις κατανοώ όμως.
Όχι, ίσως να μην είναι όλοι οι μπάτσοι ίδιοι, αλλά ο απλός κόσμος, ο μέσος πολίτης, έχει χάσει (αν την είχε ποτέ) την εμπιστοσύνη του σ'αυτούς.
Κανένας δεν φοβάται περπατώντας στο δρόμο να του την πέσουν οι "αναρχικοί", αλλά μόλις τους πλησιάζει μπάτσος αγχώνονται. Το οποίο είναι το αποτέλεσμα της κατάχρησης εξουσίας και του συστήματος καταστολής.
Τον καταστηματάρχη που του έσπασαν το μαγαζί, που βγήκε στον (ελεεινό / ρουφιάνο / μέγα λαμόγιο / freelance εκβιαστή) "δημοσιογράφο" χθες το βράδυ τον ακούσατε τι είπε? "Δεν φταίνε τα τυπάκια που σπάσανε τα μαγαζιά. Η πολιτική εξουσία φταίει. Πάμε να τους πιάσουμε τώρα (την κυβέρνηση) ή θα κάτσουμε να κάνουμε εκπομπή"?
Η ακαριαία αντίδραση του κόσμου χθες, είναι ως ένα μικρό βαθμό δικαιολογημένη.
Σήμερα, αν μπορούσα να επιλέξω, δε θα ήθελα να ανοίξει ρουθούνι, να μη γίνει καμία φασαρία.
Να μπορέσω να ελέγξω τους προβοκάτορες που θα παρασύρουν τους θερμόαιμους.
Ο απλός κόσμος δεν εστιάζει στη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ, εστιάζει στα μπάχαλα. Το σπασμένο τηλέφωνο των ξένων πρακτορίων, μεταδίδει λάθος το συμβάν και εστιάζει τα μπάχαλα.
Ο μέσος / απαθής Έλληνας, δεν εστιάζει στο ΦΟΝΟ, εστιάζει στις χαμένες περιουσίες που καίγονται.
Ο απλός πολίτης, στεναχωριέται για τον ανήλικο πιτσιρικά ΠΟΥ ΕΦΑΓΕ ΣΦΑΙΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, θεωρεί - κακώς - το περιστατικό μεμονωμένο και αναρωτιέται πως θα γυρισει σπίτι του, πως θα κυκλοφορήσει.
Είμαι εντελώς κατά της βίας, ασχέτως του γεγονότος ότι αν ηταν το δικό μου παιδί, δε θα δίσταζα στιγμή. Θα τον έσερνα από τα ανύπαρκτα αρχίδια του και θα τον εκτελούσα στο Σύνταγμα και ας πέρναγα όλη μου τη ζωή στη φυλακή.
Υ.Γ. Επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο, για δες καιρό που διάλεξε...
Διότι η στολή του superman δεν είναι η κόκκινη μπέρτα και το μαγιό, είναι το σακκάκι, τα γυαλιά, ο χαρτοφύλακας και τα υπόλοιπα.
Από συνέντευξη του Irvin D. Yalom:
- Είναι η τέχνη ένας καλός τρόπος για να αντιμετωπίσουμε το θάνατο?
- Ναι, γιατί ψάχνουμε για κάτι με το οποίο θα υπερβούμε τον εαυτό μας. Κάτι που θα διαρκέσει ακόμα και αφού φύγουμε από αυτή τη ζωή.
Από "Τα Νέα" της 2/9/08 της στήλης "Υπάρχουμε...Συνυπάρχουμε?" του Γκαζμέντ Καπλάνι.
«Αγαπητέ “Υπάρχουμε...Συνυπάρχουμε;”. Εάν περπατήσετε στο κέντρο της Αθήνας θα δείτε ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει πια. Υπάρχει απλά ένας αχταρμάς βρώμικων, σκοτεινών δρόμων, που φέρουν τα πιο φωτεινά ονόματα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και όπου εκτυλίσσεται η νέα αθηναϊκή τραγωδία. Το ιστορικό κέντρο της Αθήνας έχει γίνει ένα τρομακτικό γκέτο. Όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ευρώπης έχουν το δικό τους γκέτο, όπου βαποράκια, τοξικομανείς, λαθραίοι και ιερόδουλες χτίζουν το άβατό τους, ενώ η Αστυνομία επιτηρεί από απόσταση ασφαλείας. Στις Βρυξέλλες το γκέτο βρίσκεται δίπλα στην τουριστική Grande Ρlace. Στο χαλαρό Βερολίνο, στην Αlexanderplatz, κοντά στο κέντρο επίσης. Οι Παριζιάνοι, πιο πονηροί, το γκέτο το “έστειλαν” στα προάστια. Κανένα από αυτά, πάντως, δεν μπορεί να συγκριθεί με το γκέτο στο κέντρο της Αθήνας. Δεν πρόκειται για γκέτο, αλλά για “νησί των καταραμένων”. Είμαι φοιτήτρια και ταυτόχρονα εργάζομαι. Η δουλειά μου είναι κοντά στο γκέτο. Αναγκάζομαι, λοιπόν, να περάσω συχνά από την οδό Σοφοκλέους, με σφιγμένη καρδιά, από τον φόβο να αντικρύσω το γκέτο. Πολλές από τις φίλες μου δεν έχουν ιδέα ότι υπάρχει κάτι τέτοιο. Κάποιες δεν έχουν περάσει ποτέ από την Ομόνοια. Αυτό όμως είναι άλλο ζήτημα. Προχθές, άκουσα ότι βγήκαν τα μαχαίρια στο γκέτο του Κέντρου. Και, ξαφνικά, όλοι ανακάλυψαν ότι υπάρχει. Τώρα ρίχνουν το φταίξιμο στους μετανάστες. Θυμήθηκαν ότι είναι πολλοί, βίαιοι και απολίτιστοι. Αν και όλοι ξέρουν ότι στο γκέτο “εργάζεται” το υποπρολεταριάτο του υποκόσμου. Τα αφεντικά του υποκόσμου μένουν σε ωραίες γειτονιές. Αν και όλοι ξέρουν ότι οι πελάτες των Αφρικανών κοριτσιών, που εκδίδονται κάθε βράδυ στην Πλατεία Θεάτρου, είναι κυρίως ντόπιοι. Ορισμένοι από αυτούς, φαντάζομαι, τη νύχτα κάνουν σεξ με την εξωτική ξένη πόρνη και το πρωί φωνάζουν “έξω οι ξένοι!”.
Τα λέω αυτά γιατί καιρός είναι να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Το γκέτο είναι η Εδέμ του υποκόσμου, τάφος ψυχών, άλλοθι υποκριτών, το θερμοκήπιο του ρατσιστή. Στη δουλειά μου υπάρχουν δύο μετανάστριες. Είναι το ίδιο σοκαρισμένες με το γκέτο όσο και εγώ, που δεν είμαι μετανάστρια (από αυτές έμαθα ότι οι μετανάστες πληρώνουν στους δήμους, άρα και στον Δήμο Αθηναίων, ένα σωρό χρήματα για την άδεια παραμονής τους: 150 ευρώ για έναν χρόνο, 900 ευρώ για πέντε χρόνια- εκτός του ότι πληρώνουν φόρους, όπως όλοι οι πολίτες). Προσωπικά δεν έχω ακούσει κάποιον μετανάστη να γουστάρει να ζει σε γκέτο, να τη βρίσκει με τη βρώμα και τη βία. Τα μαγαζιά των μεταναστών στο γκέτο υποφέρουν όσο και τα μαγαζιά των ντόπιων. Σε τελευταία ανάλυση, οι μετανάστες είναι ένας κόσμος που, όπως κάθε κόσμος, έχει τον υπόκοσμό του. Για να δημιουργηθεί ένα γκέτο δεν φτάνουν οι “κακοί μετανάστες”. Χρειάζονται άλλα, πρόσθετα... υλικά: η ανοχή και η αδιαφορία των αρχών. Η παντελής έλλειψη βούλησης για την ένταξη των μεταναστών. Η διαφθορά όσων πρέπει να τηρήσουν την τάξη. Ο στρουθοκαμηλισμός της κοινωνίας. Είναι τα κύρια συστατικά που φτιάχνουν ένα γκέτο. Αυτά πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Γιατί το γκέτο μας αφορά όλους, ντόπιους και μετανάστες. Αφορά τη μελλοντική μορφή αυτής της πόλης. Εάν γίνει μια συζήτηση του τύπου “οι κακοί μετανάστες που μας χάλασαν την ωραία μας πόλη”, είναι σαν να αντικρύζουμε το γκέτο με μάτια ερμητικά κλειστά. Το γκέτο δεν θα εξαφανιστεί. Αντίθετα, θα θεριέψει. Τα γκέτο της Αθήνας θα πολλαπλασιαστούν, μαζί με τη βία, τις συμμορίες ανηλίκων, τους τοξικομανείς, τα τσεκούρια και τα πιστόλια, τα βαποράκια των ναρκωτικών και τα βαποράκια του ρατσισμού. Αυτή είναι η γνώμη μου. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
Μάγδα Π. Φοιτήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο»
Edit:
Queen of England
Noah & The Flood
Τον πρωτοείδα καμιά 12ριά χρόνια πριν. Τότε πίστευα ότι ο άνθρωπος ήταν χαρισματικός και ένας από τους καλύτερους stand up comedians που έχουν περάσει από το κωλόνησο. Έχει χαρακτηριστεί ως "The Lost Python" από τον John Cleese, για ευνόητους λόγους.
Τώρα, μια δεκαετία μετά, που μεγάλωσα και ωρίμασα (LoL), είδα ξανά κάποια από τα shows του και επιβεβαίωσα το γεγονός ότι ο τύπος είναι ιδιοφυία.
Από τότε που είδα όλα του τα shows, κάποιο απίστευτο μυστικό μου φανερώθηκε, είδα το φως το αληθινό και έκτοτε δεν υπάρχει ταινία που να μην μπορώ να βγάλω στην παντομίμα (και ναι, αυτό είναι πρόσκληση-πρόκληση)!
Τώρα είναι σε περιοδεία με το νέο του show (Stripped) και δε βλέπω την ώρα να βγει σε dvd.
Δεν ξέρω τι να πρωτοβάλω να δείτε, οπότε τυχαία (σχεδόν) διάλεξα αυτά:
Machines that lie
World War II
Brit vs. U.S. Movies
Είναι κάποιες σκέψεις, που ντρέπομαι για τις φορές μου.
Σαν να έχεις φυματίωση και να βήχεις σε κόκκινο μαντήλι.
- Κοιμάσαι?
- Μμμμ...
- Ξύπνα!
- Τι τρέχει?
- Δε μπορώ να ανασάνω
- Έλα ρε, προσπάθησε να ηρεμήσεις. Πάρε μια βαθιά ανάσα
Είναι κάποιες φορές, που δε θέλεις να κάνεις με τις σκέψεις σου.
Σε κατακλύζουν
Υπερισχύουν
Κυριεύουν
Επιβάλλονται
Σου φουσκώνουν το στήθος
- Πάρε μια βαθιά ανάσα
- Δε μπορώ. Το στήθος μου είναι γεμάτο.
- Βγάλε τον αέρα
- Δε μπορώ. Δεν έχω αέρα.
- Βγάλτο από το μυαλό σου.
Ψάχνεις για άλλες σκέψεις.
Θετικές. Υπάρχουν?
Φτιάξε μερικές. Ωχ, ωωωχχχχχ.....Τις χάνω, δε μπορώ να αναπνεύσω.
- Όχι, όχι μην το σκέφτεσαι
- Δεν μπορώ, ζαλίζομαι
- Είναι στο μυαλό σου
- Ναι αλλά δεν το ελέγχω
- Θετικές σκέψεις
- Ναι, θετικές σκέψεις
- Έλα να σε πάρω αγκαλιά
- Έλα
- Καλύτερα?
- Δε μπορώ. Θα σκάσω, θα εκραγώ
- Ένα ντους. Κάνε ένα ζεστό μπάνιο.
Κλείσε τα μάτια.
Ευχάριστες σκέψεις. Τη φίλη σου, το φίλο σου.
Τον έρωτα. Το σεξ.
Τις καλύτερες διακοπές. Τη θάλασσα.
Τα παιδικά χρόνια.
Ναι ναι, τα παιδικά χρόνια.
Όχι, όχι τα παιδικά χρόνια.
Πρέπει να πάρω ανάσα
Τρελαίνομαι. Δε μπορώ άλλο.
Τρέμω. Μα έχω λογική.
Όχι πια
Η ζωή άλλαξε οριστικά.
Δεν είσαι εσύ. Πρέπει να τα ξεχάσεις όλα.
Πρέπει να τους ξεχάσεις όλους.
Είναι η πρώτη μέρα της καινούργιας ζωής σου. Μαζί με τους άλλους.
Δεν θέλω!
Θέλω την παλιά μου ζωή.
Ναι, αλλά δεν μπορείς να ανασάνεις, θυμάσαι?
Το αίμα μου είναι παγωμένο.
Μέσα μου τρέμω. Τα ακροδάχτυλα μου τρέμουν.
Ο τρόμος είναι έκδηλος στα μάτια μου.
Έχασα 10 κιλά.
Δεν είμαι εγώ!
- Πάμε να περπατήσουμε
- Ναι, πάμε.
Περπατάμε.
Είναι ήσυχα. Δεν ακούγεται τίποτα.
- Ηρέμησε
Περπατάμε.
Δεν δουλεύει
Σκέψου, τι πρόκειται να γίνει.
Θα σε βάλουν μέσα.
Θα είσαι πια παρέα μ’αυτούς.
Αναθεωρείς
Τώρα κάποιοι φαίνονται διαφορετικά.
Άμυνες
Επιβίωση
Τους καταλαβαίνεις
Είναι αργά πια
Όχι, ας μην είναι.
Στο χέρι σου είναι
Μα, δεν μπορώ. Με κυριεύουν ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ
Ίσως να μην είναι και τόσο άσχημα. Ας κάτσω λίγο καιρό εκεί.
Μα τι λέω??
Πάλεψέ το!
- Τι σκέφτεσαι?
- Τίποτα
- Καλύτερα?
- Ναι
Όχι
Θα σε επισκέπτονται, μην ανυσηχείς
Θα τους βλέπεις
Δε θα είναι για πολύ
Μετά?
Μετά τίποτα. Τίποτα δε θα είναι το ίδιο
Θα αρχίσεις από το μηδέν.
Μήπως έχεις αρχίσει ήδη?
Θα φύγω.
Μια στιγμή μόνο θα πάρει.
ΓΑΛΗΝΗ
Στιγμιαία όμως.
Παραίτηση
Δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Ήταν φρικτό.
ΕΠΙΒΟΛΗ
ΕΝΣΤΙΚΤΑ
ΒΙΑ
ΒΙΑΣΜΟΣ
ΝΤΡΟΠΗ
Είναι κάποιες φορές, που ντρέπομαι για τις σκέψεις μου.
Νιώθω βρώμικη.
Εγώ φταίω
Τον άφησα
Δεν αντιστάθηκα
Δεν πάλεψα
Χέρια μέσα στο αίμα
Τουλάχιστον τον έφαγα τον πούστη
- Κοίτα πόσο ψηλά έχουμε φτάσει! Πρόσεχε που πατάς
Μια στιγμή θα είναι μόνο
Λυπάμαι μόνο που θα την αφήσω μόνη
Τον έφαγα, αλλά ήταν αργά
- Δεν μπορώ να ανασάνω! Γειά...
Πάμε άλλο ένα. Με κάλεσε η λούτσα και ο τριπόντικας, άργησα λίγο, αλλά ιδού. Διάλεξα τις λιγότερο επώδυνες αλήθειες (μη ξεφτιλιστούμε εντελώς).
1. Πέρασα ένα εφιαλτικό βράδυ στο Δουβλίνο φιλοξενούνος από τον κλώνο του Anthony Perkins - που μόλις είχα γνωρίσει στο αεροπλάνο - σε πιστό αντίγραφο σπιτιού της ταινίας Psycho. Αλήθεια. Το τι πατέντα έκανα έτσι ώστε αν πάει να μπει στο δωμάτιο το βράδυ να τον ακούσω, δεν περιγράφεται.
2. Έπαθα κατάθλιψη για 2 μέρες, όταν μου έκοψαν την πλούσια χαίτη μου - 7 ολόκληρα χρόνια τη χαιρόμουν - στο στρατό. Μούσι μακρύ όσο και τα μαλλιά του τύπου στη φωτό.
3. Οδηγώντας μηχανή, με έχει χτυπήσει αυτοκίνητο τουλάχιστον 3 φορές και δεν έπαθα ούτε γρατσουνιά. Μη σου πω ότι ήταν και πιο πολλές φορές. Πλέον δεν υπάρχει μηχανή. Ήμουν πιο τυχερός από αυτήν.
4. Με έχουν πιάσει σε ερωτικές περιπτύξεις στο βουνό την ίδια μέρα καμιά 10ριά άτομα. Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε, η τότε σύντροφός μου και εγώ (ιδιοφυίες και οι δυο μας), ότι διαλέξαμε πρωτομαγιά για να ανεβούμε εκεί πάνω, ήταν πια πολύ αργά. Είπαμε είμασταν τσακάλια.
5. Σε φροντιστήριο, μου γύρισε το μάτι (ναούμ), αναποδογύρισα 3-4 θρανία και εκσφενδόνισα ότι βρήκα πρόχειρο προς τον καθηγητή. Και ΔΕΝ με έδιωξαν. Γενικώς, είμαι πολύ ήρεμος και ήσυχος τύπος.
Καλεί η συνομιλία. Στάθηκα τυχερός και τη βρήκα τη κασέτα.
Σε ένα από τα ταξιδάκια στη Θεσσαλονίκη στα μέσα των 90's και σε μια δύσκολη εποχή, ένας φίλος (τον οποίο δεν έχω ξαναδεί από τότε), έγραψε αυτή τη κασέτα λέγοντας μου "καλή επιτυχία" και έβαλε αυτό για εξώφυλλο:
Δούλεψε η ευχή.
Αυτή η κασέτα οδηγώντας με σε πολύ ωραία μονοπάτια, κάποια τότε ακόμη ανεξερεύνητα, με επηρέασε μουσικά όσο τίποτα άλλο, ακόμα και μέχρι τώρα.
Ορίστε τα κομμάτια:
Όταν ο Μπιθικώτσης συναντά τις Τρύπες στο...λαικό πρόγραμμα του Ιωαννίδη. Απολαύστε.
Για δε ρε που είμαι και παιχνιδιάρης και δεν το ήξερα!!
Με κάλεσε η Daria, οπότε ας παίξουμε:
Πως?
Oι νέοι της Δανίας περιμένουν με ανυπομονησία το μέλλον. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τους νέους της Γαλλίας, της Ιταλίας ή της Ελλάδας, που αντιμετωπίζουν το μέλλον με ανησυχία, αν όχι με φόβο. Πού οφείλεται αυτή η διαφορά; Πώς εξηγείται ότι στη Δανία συναντά κανείς τους πιο ευχαριστημένους νέους της Ευρώπης;
Οι λόγοι είναι δύο, λέει στον Νουβέλ Ομπζερβατέρ η κοινωνιολόγος Σεσίλ Βαν ντε Βελντ, συγγραφέας του βιβλίου «Ενηλικίωση: συγκριτική κοινωνιολογία της νεολαίας στην Ευρώπη» (εκδ. ΡUF). Ο ένας έχει σχέση με το παιδαγωγικό σύστημα. Στη Δανία, η εργασία και η εκπαίδευση είναι στενά συνδεδεμένες. Το 55% των Δανών ηλικίας 15 ώς 24 ετών εργάζονται, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στη Γαλλία είναι μόλις 11%. Οι σπουδές είναι σχεδιασμένες έτσι ώστε να μπορούν να διακόπτονται από διαστήματα στην επιχείρηση. Μπορεί να αποφοιτήσει κάποιος από το σχολείο, να δοκιμάσει διάφορες δουλειές και στα 27 του να επιστρέψει στο Πανεπιστήμιο. Όλες οι εμπειρίες που θα έχει συγκεντρώσει βαραίνουν εξίσου με το δίπλωμα και εμπλουτίζουν το βιογραφικό του. Στη Γαλλία, αντίθετα, κλειδί για την επιτυχία στη ζωή θεωρείται το δίπλωμα, και μόνο αυτό. Για να μη μιλήσουμε για την Ελλάδα...
Αποφασιστικό ρόλο στην πορεία των νεαρών Δανών παίζει το κράτος, που χρηματοδοτεί σχεδόν εξ ολοκλήρου τις σπουδές τους. Από τα 18 του χρόνια, κάθε φοιτητής έχει στη διάθεσή του ένα μπλοκ κουπονιών αξίας χιλίων ευρώ το καθένα, τα οποία αντιστοιχούν σε έξι χρόνια μαθητείας και μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κατά βούληση, ανάλογα με το αν σπουδάζει ή εργάζεται. Ουσιαστικά πρόκειται για μια υποτροφία, που δεν υπολογίζεται όμως με βάση το οικογενειακό εισόδημα όπως σε άλλες χώρες. Έτσι, οι Δανοί ηλικίας 20 ώς 30 ετών δεν έχουν κανέναν λόγο να αγχώνονται. Έχουν όλη την άνεση να δοκιμάσουν τον εαυτό τους σε διάφορα πεδία, ώστε να αποφασίσουν τι τους πάει καλύτερα. Ο δεύτερος λόγος που εξηγεί την αισιοδοξία των νεαρών Δανών είναι ότι φεύγουν πολύ νωρίς από το σπίτι. Η οικονομική τους αυτονομία τούς δίνει τη δυνατότητα να ζήσουν μόνοι τους από τα 20 κιόλας χρόνια, ενώ η ηλικία απαγκίστρωσης στη Γαλλία είναι τα 23 χρόνια και στην Ισπανία τα 28. Με άλλα λόγια, οι Δανοί εγκαταλείπουν την οικογενειακή εστία στο δεύτερο έτος των σπουδών τους, ενώ οι νέοι άλλων χωρών περιμένουν συνήθως να πάρουν πτυχίο, αν όχι και τον πρώτο τους μισθό. Η αποχώρηση από το σπίτι θεωρείται κάτι φυσιολογικό στη Δανία, δεν αντιμετωπίζεται ως μια συμβολική ρήξη. Πολλές φορές είναι οι γονείς εκείνοι που δείχνουν την πόρτα στα παιδιά τους! Κι αυτό τους δίνει αυτοπεποίθηση και τόλμη.
Είδα το If…της Lindsay Anderson με τον McDowell. Γυρισμένο το 68. Συνδέθηκε με τα γεγονότα και το όλο κλίμα της εποχής.
Δεν τρελάθηκα. Δέχομαι όμως ότι τότε που γυρίστηκε, θα ταρακούνησε κόσμο. Ειδικά τους Άγγλους. Για τους οποίους εξηγούνται πολλά.
Διάβασα το post της Συνομιλίας.
Όχι, οι εποχές δεν είναι ούτε παραμένουν ίδιες.
Δεν έχουμε φτάσει όμως ακόμα στις φρικαλεότητες του μεσαίωνα, αλλά κάνουμε ότι μπορούμε.
Ευτυχώς κάποια γεγονότα μας σοκάρουν ακόμα, που σημαίνει πως είμαστε ακόμα άνθρωποι.
Το βρήκαμε στα άνθη του κακού, μας άρεσε πολύ και το βάζουμε και εδώ με αγγλικούς υπότιτλους.
Θα μπορούσες πάντα, να διδάσκεις την τέχνη του δασκάλου σου. Όμως αυτό στην πραγματικότητα θα είναι η δικιά σου ερμηνεία της τέχνης του.
Μετά τη μαθητεία, έπεται η δημιουργία.
Μη σε πιάνουν οι εγωισμοί. Δεν είναι ούτε καλύτερο ούτε χειρότερο αυτό που δημιούργησες. Είναι απλά διαφορετικό.
Σεβάσου τις επιλογές σου, να είσαι υπερήφανος για τους δασκάλους σου, εσύ τους επέλεξες.
Μην τους υπερασπίζεσαι όμως απλά και μόνο για να επιβεβαιώσεις τις επιλογές σου.
Το άκουσα σήμερα στο ράδιο μετά από πάρα πολλά χρόνια.
Βαδίζω με μάτια κλειστά
τα βαστώ σφαλιστά κι ονειρεύομαι
μην μ’αγγίζεις μη με ξυπνάς
την αλήθεια σας πια δεν τη δέχομαι .
Δεν ανοίγω τα μάτια μου καν
διασχίζω τον κόσμο και φλέγομαι
αν μ’αγαπάς μη μιλάς
άλλα ψέμματα δεν τα ανέχομαι .
ΦΩΝΑΞΕ
η ζωή μας χάνεται πάει
ΔΙΑΛΥΣΕ
τη σκόνη που σκεπάζει το φως
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
διακοπές στο Σαράγεβο πάει
ΞΥΠΝΗΣΕ
στις ειδήσεις τα βλέπεις και τρως .
Απόψε τα βλέπω διπλά
ήλιος λάμπει κι ας είναι μεσάνυχτα
δυο τσιγάρα πολύ δυνατά
κι εκτοξεύομαι μέσ’το διάστημα .
Μια οθόνη μου δείχνει μηδέν
εποχές που δεν γίνονται θαύματα
ένα στόμα φωνάζει πως δεν
θα με πείσεις με χίλια τεχνάσματα
Εντάξει TRiP το πιάσαμε το υπονοούμενο.
Όνομα:
UrΒaΝ MeTRoPoLiS του Άστυ και της Πόλης
Γενέθλια:
Μάρτιο κάποιας χρονιάς
Ζώδιο:
Γατόνι
Χρώμα μαλλιών:
Πριν ή μετά το νέφος?
Χρώμα ματιών:
Μπλε, υπάρχει κι άλλο?
Έχεις ερωτευτεί ποτέ?
Κάτι κάναμε
Είδος μουσικής που ακούς:
Από την καλή
Αγαπημένος Χαρακτήρας Disney-Warner Bros:
Φάντομ Ντακ
Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά?
Αυτός που έφυγε
Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις:
Αχ, ωραίος ύπνος (1 out of 7)
Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι:
Τις - όποιες - ικανότητές μου
Τι έχεις στον τοίχο σου?
Γρατζουνιές
Τί έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου?
Ρόπαλο
Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες?
Θα φώναζα: «Τι έκανες?»
Αγαπημένος αριθμός:
Ο οβάλ
Αγαπημένο όνομα:
Δεν τα θυμάμαι ποτέ
Τα χόμπι σου:
Ναι είναι αρκετά
Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα?
Στην παραλία
Μια ευχή για το μέλλον:
Να είμαι σύντομα στην παραλία που λέγαμε
Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες?
Της ποτοαπαγόρευσης and / or της Beat Generation
Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου:
Τον ποντικό
Αγαπημένο λουλούδι:
Ορχιδέα
Αγαπημένη παλιά σειρά:
The Prisoner, πάλι τα ίδια θα λέμε?
Αγαπημένη ταινία:
Μία? Πάρε μια ντουζίνα για σπάσιμο:
Blade Runner, The Matrix, Reservoir Dogs, Casablanca, The Maltese Falcon, Rumble Fish, Γλυκιά Συμμορία, Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα, Πρωινή περίπολος, The Godfather, The Godfather II, Le Samouraï, Breakfast at Tiffany’s
Αγαπημένο τραγούδι:
Decades
Aγαπημένο βιβλίο:
Όνειρα από χρώμιο και βινύλιο (Fuel-Injected Dreams) James Robert Baker (στην τύχη)
Αγαπημένο ζώο:
Γάτα, φυσικά
Αγαπημένο ρούχο:
Το άνετο
Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα:
Ζογκλέρ του δρόμου
Αγαπημένο χρώμα:
Τα σκούρα
Αγαπημένο φαγητό:
Μακαρόνια με οτιδήποτε
Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι?
Pepe le Pew είχε βγάλει το τεστ. Χάθηκε κανένας Κόρτο?
Κακή συνήθεια:
Να αναβάλλω για μεθαύριο αυτό που έπρεπε να είχα κάνει προχθές
Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει:
Last minute doer
Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει:
Δεν το βουλώνω το ρημάδι
Συνηθισμένη ατάκα:
Τε? (εσωτερικό αστείο)
Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις, αν δεν έκανες αυτήν που κάνεις τώρα:
Αυτή που πληρώνει τα χόμπι μου
Μεγαλύτερος φόβος:
Να μην πιάσει και τα ξανακάνουμε όλα από την αρχή
Η καλύτερη pizza:
Του πύργου
Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…:
Σκλαβιά
Άν δεν ήσασταν αυτό που είστε, τί θα θέλατε να είστε?:
Μη διχασμένη προσωπικότητα
Ναι βρήκα κάτι λεπτά (χρόνου) κάτω από τη μοκέτα και είπα να σκαλίσω τίποτα στον τοίχο.
Πάνω από 6 άτομα συμμετέχουν μέχρι στιγμής σε αυτό το βλογ και όπως είχε πει και γνωστός (?) ιδιοκτήτης saloon: «Μα αυτό είναι πλήθος!!» (Όποιος βρει από πού είναι αυτό, κερδίζει χρυσούν φόλεξ).
Περιμένω εναγωνίως το Πάσχα (τι θα γίνει, θα έρθει?), όπου οι προβλέψεις (αλλά και προθέσεις) με θέλουν να ξαπλώνω και να διαβάζω τη «στεκιά» και αν είμαι πολύ τυχερός να μην κάνω τίποτα άλλο για περίπου 24 ώρες σερί.
Ε, ναι λοιπόν μου αξίζει!
Τις καθημερινές, πίνω καφέ στο γραφείο. Τίποτα το συνταρακτικό, σχετικά καλός, αλλά τον πίνω κυρίως για τις ιδιότητές του.
Το σαββατοκύριακο όμως, μια από τις μικρές απολαύσεις μου, είναι ο πρωινός καφές. Ένας άλλος καφές.
Είναι ελαφρώς πιο ακριβός αλλά είναι μόνο ένας το σάββατο και ένας την κυριακή.
Θα πρέπει όμως να είναι ο συγκεκριμένος καφές, με συγκεκριμένο γάλα και ζάχαρη, σε συγκεκριμένη αναλογία και σε συγκεκριμένη κούπα.
Η οποία επιτυγχάνεται μόνο από το χρώμα που δίνει ο συνδυασμός του καφέ με το γάλα.
Κάθε σκ λοιπόν με το που φτιάχνω τον καφέ, ένα αδιόρατο χαμόγελο σκάει στην αγουροξυπνημένη μούρη μου, καθώς θυμάμαι τη σκηνή που ακολουθεί.
Γιατί όταν λέμε μπλε άνθρωποι, δεν εννοούμε μόνο τα στρουμφάκια!
Κάτι από Kraftwerk, λίγο από Residents και ιδού! Οι Blue Man Group, από το 1988 παρακαλώ!
Από το StopGlobalWarming.org το πρώτο βιντεάκι:
Υπάρχουν επαγγέλματα που ασχολούνται με ζητήματα ζωής και θανάτου.
Έχουν πλέον αναπτυχθεί, με τις οργανώσεις, τις ομοσπονδίες τους και άλλα «ωραία» σύγχρονα πακέτα.
Σημειωτέον στην πλειοψηφία τους, αναπτύχθηκαν εν καιρώ ειρήνης και όχι πολέμου.
Παλιά βέβαια δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Ήταν πιο αγνά, πιο ρεαλιστικά, πιο προσγειωμένα? Δεν ξέρω. Πάντως δεν ήταν τόσο εμπορευματοποιημένα.
Στα επαγγέλματα αυτά, υπάρχουν πλέον πάρα πολλοί δρόμοι. «Για όλα τα γούστα». Φυσικά υπάρχει και η εξειδίκευση και όλα όσα απαντάμε σε όλους τους χώρους, σε όλες τις βιομηχανίες.
Λογικό επομένως να υπάρχει ανταγωνισμός.
Τι έπεται? Η διαφοροποίηση.
Όμως κάποια πράγματα είναι δεδομένα. Δεν μπορείς να ξανα-εφεύρεις τον τροχό. Έτσι εμφανίζεται το φαινόμενο της διαφοροποίησης προς χάριν διαφοροποίησης.
Για να κρατήσεις τους πελάτες σου για αρκετό χρόνο, εφευρίσκεις διάφορα marketing τρυκ, διανθίζεις το προϊόν σου με ανεφάρμοστα, μη χρήσιμα και τελικά μη ουσιώδη πράγματα. Και το γνωρίζεις αυτό.
Συνήθως βρίσκεσαι κάτω από τη σκέπη μιας ομοσπονδίας ή οργάνωσης, που έτσι σε κάνει αναγνωρισμένο και legit. Σου δίνει κύρος και potential πελάτες.
Όμως όταν ανήκεις κάπου, όσο τίμιος και αν είσαι, αναγκάζεσαι να υπερασπιστείς κάποια ζητήματα, για να παινέψεις το σπίτι σου, να ακολουθήσεις τη ντιρεκτίβα της οργάνωσης και να εξασφαλίσεις το ψωμάκι σου (που συνήθως μιλάμε για χαβιάρι, αναλόγως πόσο καλός πωλητής είσαι, εκτός των άλλων).
Διότι έτσι βιοπορίζεσαι. Τι να κάνεις?
Πόσο υπεύθυνο είναι αυτό όμως? Και σε αυτούς τους χώρους?
Μήπως δημιουργείς εσφαλμένη αυτοπεποίθηση στους πελάτες σου αντί να «πουλάς» common sense, ανθρωπιά και άλλα που θα έπρεπε να αποτελούν την πεμπτουσία του πακέτου σου?
Μήπως δημιουργείς θύματα?
Όσο παραμένεις ερασιτέχνης και αποστασιοποιείσαι, μόνο τότε παραμένεις αντικειμενικός και αληθινός.
Ακούω συχνά να λέγεται: “κάνε το χόμπι σου επάγγελμα».
Είστε σίγουροι?
Με προσκάλεσες, τσίμπησα, τσίμπησε κι ο ποντικός οπότε ας παίξω…
- Γιατί κλαις;
- Γελάω, μη μπερδεύεσαι.
- Γιατί δεν κλαις;
- Για να τους μπερδέψω.
- Πού είναι ο βάλτος;
- Ρώτα την Πηνελόπη.
- Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
- Στο πορτοφόλι μου.
- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
- Κάπου εκεί, ανάμεσα από τ’αυτιά μου.
- Περιφρονείς κάτι;
- Τα θες με αλφαβητική σειρά?
- Θα ερωτευόσουν για πάντα;
- Sure thing baby.
- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
- Για να μου τη σπάσουν.
- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
- Φυσικά.
- Do you remember revolution?
- Ναι…και γαμιέται.
- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
- Το ζώδιο μου λέει ότι δεν πιστεύω στα ζώδια.
-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;
- Τον παππού μου και τα τζάμια σου.
- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
- Best training method, ever…
- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ΄το νόμο;
- Το τσεκούρι του πολέμου ή την πίπα της ειρήνης? Ούγκ!!
- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ΄την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
- Με ζαβολιές δεν έχει χαβαλέ.
-Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;
- Κάντα έντεκα και ο μπαμπάς του, δώρο.
-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ΄αστέρια;
- Το «μάθημα ανατομίας» το ανέλυσε ο Ν.Ν.
- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
- Τι μου φταίει το πηγάδι?
George, Daria, θέλετε να δοκιμάσετε?
Είσαι μέσα σε μια «κοινότητα». Που έχει κάποιους κανόνες. Οι οποίοι είναι αναξιοκρατικοί και καταπατούν αξίες και αρχές που έχεις.
Δεν τους ακολουθείς? Μένεις πάντα στον πάτο.
Τους ακολουθείς? Προοδεύεις.
Μέσα στην «κοινότητα» μπορείς να χρησιμοποιήσεις κάποια «όπλα». Που εμπεριέχονται στους κανόνες.
Τα χρησιμοποιείς? «You use what you can» ακούς…
Υπάρχει καλύτερος τρόπος από το χτύπημα εκ των έσω?
Είναι δικαιολογημένη η πράξη σου?
Κανονίζουν τη δουλειά σας / τη ζωή σας μηχανάκια, που τα έχουν βάλει στην τηλεόρασή τους άνθρωποι, που δεν τους πειράζει να παρακολουθούνται οι συνήθειές τους, με αντίτιμο…μια τοστιέρα. Well done!!
Έχουμε 2 σχολές μιας τέχνης.
Την Ι και την Κ. Διότι, τι είμαστε, τίποτα κοινοί τύποι που θα τις ονομάσουμε Α και Β? (Άμα ξέρεις να διαφέρεις…)
Κατά γενική ομολογία είναι και οι 2, top στο είδος τους.
Η Κ όμως διαφέρει, έχει κάτι το ιδιοφυές. Ξεπερνάει οτιδήποτε έχει υπάρξει μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Οι ιδρυτές τους, καταπληκτικοί μάστορες ο καθένας στην τέχνη του σε βαθμό ταύτισης ιδρυτή-τέχνης.
Σε κάθε τι που μεταδίδεται, που διδάσκεται, υπάρχουν τα εξής στάδια:
Το πώς το έχει αντιληφθεί ο δάσκαλος, το πώς το εφαρμόζει, το πώς το διδάσκει και το πώς το αντιλαμβάνεται ο κάθε μαθητής.
Σε κάθε στάδιο, υπάρχει απώλεια.
Ο ιδρυτής της Ι, έχει το χάρισμα της μεταδοτικότητας. Έχει βρει τον τρόπο, τη μέθοδο, τη μαγική συνταγή να δημιουργήσει ένα μεγάλο αριθμό από άξιους συνεχιστές. Όχι στο επίπεδό του, αλλά fair enough.
Ο της Κ όμως, δεν το έχει το προσόν. Υπάρχει ένα μικρό, αλλά πολύ μικρό ποσοστό, που έχει ανακαλύψει τη μαγεία και το μεγαλείο της Κ. Έτσι η πλειοψηφία των μαθητευόμενών του, είναι κάτω του μετρίου. Έχουμε λοιπόν την απαξίωση της Κ, ο κόσμος θεωρεί πως η τέχνη δεν είναι αποτελεσματική, δεν είναι ικανή, δεν έχει λόγο κανείς να την ακολουθήσει.
Ο χρόνος: 5-10 γενιές μετά την ίδρυση των σχολών.
Ο τόπος: Παντού. Είναι και οι 2 διάσημες. Για πολλούς λόγους, έχουν επιβιώσει.
Ερωτήματα πολλά:
Φταίει η τέχνη Κ για την απαξίωσή της?
Η μέθοδος μεταδοτικότητας που ακολουθεί?
Ο κόσμος που ελκύει?
Είναι οι τέχνες αυτές ταυτισμένες πλέον με τους ασκούμενούς τους? Όχι?
Ποια θα διαλέγατε?
- Το «είμαι χρόνια στο χώρο» δε σημαίνει ότι έχεις το αλάνθαστο.
- Το ότι έχεις κάνει 1,2, 10 σεμινάρια, δε σημαίνει ότι μπορείς να διδάξεις.
- Το ότι αντιπροσωπεύεις κάποιον μπορεί να σημαίνει ότι η μίζα σου ήταν μεγαλύτερη.
- Το ότι τελείωσες μια σχολή, δε σημαίνει ότι κάνεις και τη δουλειά αυτή.
- Το ότι τελείωσες ένα πανεπιστήμιο, δε σημαίνει ότι είσαι και μορφωμένος.
- Το ότι παρακολούθησες μια σχολή μπορεί να σημαίνει ότι σου άρεσε και όχι επειδή «έκατσε στο μηχανογραφικό».
- Το ότι είσαι διάσημος δε σημαίνει ότι πρέπει να χαίρεις ιδιαίτερης αντιμετώπισης, ειδικά όταν παραβαίνεις το νόμο.
- Το ότι παίρνεις το νόμο στα χέρια σου, δε σημαίνει ότι έχεις πάντα άδικο.
- Το ότι γεννήθηκες κάπου, δε θα έπρεπε να σημαίνει ότι είσαι ανώτερος από κάποιον άλλο που έτυχε να γεννηθεί αλλού.
- Το ότι είσαι βουλευτής δε σημαίνει ότι θα έπρεπε να πάρεις σύνταξη με 8 χρόνια εργασίας, ή να έχεις ασυλία.
- Το ότι ο παππούς σου ζήτησε δουλειά κάποτε κάπου αλλού, θα έπρεπε να σημαίνει ότι δέχεσαι αυτούς που κάνουν το ίδιο στη «χώρα που ζεις» (και όχι στη «χώρα σου», όπως εσφαλμένα συνηθίζουμε να λέμε).
- Το ότι σπας βιτρίνες και αμάξια δε σημαίνει ότι είσαι αναρχικός.
- Το ότι κάθεσαι και βλέπεις ειδήσεις στη TV δε σημαίνει ότι είσαι ενημερωμένος.
- Το ότι είσαι αποτυχημένος δημοσιογράφος, αισχρός παρουσιαστής και μάλλον προαγωγός γυναικών πολυτελείας σημαίνει ότι μας αξίζουν αυτά που βλέπουμε.
- Το ότι κάθεσαι και βλέπεις αυτήν εδώ την TV σημαίνει ότι μάλλον κάποιο πρόβλημα έχεις.
- Το ότι δε πήγες στρατό σημαίνει ότι δε θα έπρεπε να κατακρίνεις κάποιους που δεν πήγαν, μόνο και μόνο επειδή έχεις βήμα να το κάνεις. Σίγουρα επίσης θα έπρεπε να σημαίνει ότι δεν μπορείς να γίνεις υπουργός αμύνης.
- Το ότι παραιτείσαι για λόγους ευθιξίας πόσο μαλλον για κάποιο σκάνδαλο, δε θα έπρεπε να σημαίνει ότι μετά από λίγους μήνες θα πάρεις το ίδιο ή καλύτερο πόστο.
- Το ότι είσαι συνδικαλιστής δε σου δίνει το δικαίωμα να κάνεις συμφωνίες κάτω από το τραπέζι για προσωπικό όφελος.
- Το να συνδικαλίζεσαι δε θα έπρεπε να σημαίνει ότι το κάνεις γιατί έτσι «σε προσέχουν καλύτερα»
- Το να κάνεις απεργία μια μέρα και να μην πας στη δουλειά, δε σημαίνει ότι μπορείς μετά να τη δηλώσεις άδεια
- Το ότι είσαι γέρος και ανήμπορος θα έπρεπε να σημαίνει ότι έχεις και εσύ δικαίωμα στη ζωή.
- Το ότι είσαι δημόσιο πρόσωπο, δε θα έπρεπε να σημαίνει ότι μπαίνεις πρώτος σε λίστες ζωής και θανάτου.
- Το ότι κάνεις σάτιρα, δε θα έπρεπε να σημαίνει ότι διασύρεις τον οποιονδήποτε προς χάριν τηλεθέασης.
- Το ότι είσαι τοπική αυτοδιοίκηση θα έπρεπε να σημαίνει ότι είσαι ανεξάρτητος και αυτόνομος.
- Το ότι είσαι δημοσιογράφος – λαμόγιο και καταστρέφεις καριέρες προς επίδειξη δύναμης και τηλεθέασης σημαίνει ότι είσαι freelance εκβιαστής και εκβιάζεις τον οποιονδήποτε έναντι κατάλληλης αμοιβής.
- Το ότι έκανες 2,3 καλά ρεπορτάζ, δε θα έπρεπε να σημαίνει ότι μπορείς να κάνεις τα ανωτέρω.
- Το ότι έχεις βήμα για ενημέρωση κοινού, δε σημαίνει ότι μπορείς να φουσκώνεις θέματα ή να τα δημιουργείς από το πουθενά όταν δεν έχεις τι να πεις.
- Το ότι έχεις κάποια αναπηρία θα έπρεπε να σημαίνει ότι έχεις τις ίδιες δυνατότητες και παρεχόμενες υπηρεσίες με τους υπόλοιπους.
- Το ότι έχεις τόσους τεράστιους χώρους ανεκμετάλλευτους δε σημαίνει ότι δεν τους γεμίζεις πράσινο επειδή το οξυγόνο δε σου αποφέρει χρήματα.
- Το ότι συντηρείς τα άκρα και τη βία για να εφαρμόσεις τις ρυθμίσεις που θέλεις, σημαίνει ότι το divide and conquer ζει και βασιλεύει.
- Το ότι είσαι Έλληνας, δε σημαίνει ότι είσαι ο καλύτερος στο κρεβάτι, στην οδήγηση στο τάβλι, στα πάντα.
- Το ότι σκάνε συνέχεια σκάνδαλα εδώ και 34 χρόνια, σημαίνει ότι η νοοτροπία μας είναι αγιάτρευτη.
- Το ότι ψηφίστηκε ένας νόμος δε σημαίνει ότι θα εφαρμοστεί κιόλας. Ειδικά όταν είναι σωστός. Λίγο χρόνο μόνο χρειάζεται και κάποια εξιλαστήρια θύματα για να καλύψουν την πείνα των λύκων – προβάτων και μετά ξεχνιέται.
- Το ότι όταν περνούν σημαντικά νομοσχέδια σκάνε διάφορα φαινομενικά άσχετα, σημαίνει ότι έχουμε δύναμη.
Αλλά και…
- Το ότι δε βοηθάμε τον δίπλα δεν σημαίνει ότι δεν θα κάτσω να χαζέψω (τροφοδοτήσω την τρομολαγνεία μου) το χτυπημένο μοτοσικλετιστή στην άσφαλτο.
- Το ότι μου έκλεισε κάποιος το δρόμο, δε σημαίνει ότι δε θα τον πυροβολήσω κιόλας.
- Το ότι έχει ουρά οπουδήποτε, δε σημαίνει ότι δεν θα την παρακάμψω, τι είμαι κορόιδο σαν τους υπόλοιπους?
- Το ότι είμαι σούρα και γουστάρω δε σημαίνει ότι θα σηκωθώ να προσφέρω τη θέση μου σε κάποιον που τη χρειάζεται.
- Το ότι μιλώ για προσωπικά θέματα στο τηλέφωνο σε ώρα εργασίας δε σημαίνει ότι θα σε εξυπηρετήσω κιόλας.
- Το ότι κάψαμε τη μισή Ελλάδα, δε σημαίνει ότι δε θα χτίσουμε σε λίγο καιρό.
- Το ότι το ποδήλατο σημαίνει άσκηση, υγεία, καθαρότερο περιβάλλον, λιγότερη κίνηση και καλύτερη ζωή, δε σημαίνει ότι θα του επιτρέψω να μπει και στο Μετρό.
Η λίστα προφανώς είναι ατέλειωτη. Δε σημαίνει ότι αυτά είναι τα πιο σημαντικά, απλά είναι αυτά που πέρασαν από το μυαλό μου στην παρούσα φάση. Feel free to contribute.
Και να φανταστείς ότι είμαι κατά της γκρίνιας και της μιζέριας…Χμμ…Αυτά παθαίνω όταν έχω καιρό να επικοινωνήσω με το βύσμα μου.
Το ότι στην πλειοψηφία είμαστε διεφθαρμένοι, λαμόγια, πόρνες/οι, κομπλεξικοί, ζηλιάρηδες, άπληστοι, ανωμαλάρες και ευκαιριακοί δε σημαίνει ότι δεν είμαστε και καλά παιδιά!!! (μπουχά-χα-χα-χα) Έχε χάρη που υπάρχει ο ήλιος και η θάλασσα και μας τροφοδοτεί.
Το ότι είμαστε άνθρωποι σημαίνει ότι δεν είμαστε αθώοι. Γιαυτό προτείνω όσοι δεν είναι, να γίνουν ζώα. Με την καλή έννοια έτσι?
Δεν υπάρχει άλλη έννοια για το blogging / blogger παρά μόνο αυτή για να υποδηλώσει πως κάποιος έχει / γράφει σε ένα ή περισσότερα.
Δεν υπάρχει κάποια κοινή γραμμή (εκτός εξαιρετικά σπάνιων περιπτώσεων). Δεν υπάρχει συνδικάτο, σωματείο, οργάνωση ή οτιδήποτε παρόμοιο (ακόμα) ευτυχώς.
Εάν δεν έχεις διαβάσει έστω ένα ή δύο, δεν αντιλαμβάνεσαι περί τίνος πρόκειται.
Ειδικά τώρα που επιχειρείται η απαξίωσή τους φυσικά από το μεγάλο τους εχθρό, τα «παραδοσιακά» μέσα ενημέρωσης όπως εφημερίδες και τηλεόραση.
Ναι η πίτα είναι μικρή, το πρόβατο κοινό έχει αρχίσει καιρό τώρα να βελάζει καθοδηγούμενο, ήρθαν και τα blog να χαλάσουν τη μαγιά, να τους φάνε τους πελάτες.
Υπάρχει άγνοια του τι είναι ένα blog, κάποιος που δε ξέρει δε θα ρωτήσει τι είδους blog έχεις, το ότι είσαι blogger του αρκεί για κάποιο ανεξήγητο λόγο. Πάει, τη σχημάτισε την άποψή του, βρήκε μια ακόμα ταμπέλα να σου προσθέσει, χαρακτηρίστηκες. Παράλογο ναι, αλλά η άγνοια (όχι η αμάθεια) είναι επικίνδυνη, και η μάζα έχει τρομερή δύναμη.
Βάλε moderation και βγάλε το κόκκινο πανί.
Δεν καταλαβαίνω την έννοια του moderation. Ή μάλλον την κατανοώ, αλλά δεν την δέχομαι. Όποιος φωνάζει για ελευθερία του λόγου και ασκεί moderation στο blog του, απλά πέφτει σε αντίφαση.
Η δημιουργία κουλτούρας σε μια παρέα, κοινότητα, εταιρία, παντού, είναι ο μόνος τρόπος moderation, i.e. ο «κακός σχολιαστής», ο «συκοφάντης» το φερέφωνο κλπ. θα φύγουν μόνοι τους.
Θα γράψουν μία, δύο, εάν δεν τους δοθεί η απαραίτητη προσοχή και αξία, θα περιθωριοποιηθούν, θα φύγουν. Άσε που μερικές φορές μπορεί και να είναι εποικοδομητικό καθώς μπορεί να δεις κάτι από άλλη οπτική γωνιά.
Τι σημαίνει να είσαι επώνυμος blogger? Εάν είσαι ο «John Smith» ή ο «κ. Γράφης Μπλογκερίδης» έχει καμία σημασία? Μήπως είμαστε σίγουροι ότι είσαι όντως ο John Smith? Δεν θα μπορούσε να είναι και αυτό ένα απλό nickname?
Δεν υπάρχουν συγγραφείς με ψευδώνυμο? Δεν υπάρχουν στήλες σε περιοδικά με ψευδώνυμο? Τώρα με τα blogs τα ανακαλύψαμε?
Ο απλός πολίτης που διαδηλώνει (συνήθως για τα αυτονόητα δικαιώματά του) και φωνάζει, έχει καμιά ταμπέλα στο κούτελο με το επίθετό του? Θα μου πεις ο διαδηλωτής είναι ευάλωτος, μπορεί να φάει ξύλο για αυτά που πιστεύει. (Ή για χαβαλέ, για εκτόνωση έτσι όπως καταντήσαμε και φυσικά απλά και μόνο για καταστολή). Σωστό και αυτό.
Ο ανώνυμος blogger δεν κινδυνεύει. Δεν υπάρχει ανάληψη ευθύνης για αυτά που γράφει. Κοινώς δεν μπορεί να τιμωρηθεί. Ή μήπως μπορεί? (βλέπε ηλεκτρονικό ίχνος).
Το να μπει κάποιος στο blog σου και να διαβάσει κάτι που έγραψες, είναι πολύ εύκολο. Το να επανέλθει είναι το δύσκολο.
Άρα ότι όνομα και να χρησιμοποιείς (if any), το δείγμα γραφής σου (κυριολεκτικά) είναι αυτό που έχει σημασία, που θα κρατήσει τους όποιους αναγνώστες σου, που θα δημιουργήσει την κουλτούρα που αναφέραμε, που θα αποθαρρύνει κάποιους άλλους.
Ναι το blog δημιουργεί συνειδήσεις, αφυπνίζει, ενημερώνει, διασκεδάζει, λειτουργεί ίσως και ως ψυχοθεραπεία για κάποιους.
Το ίδιο το blog προσφέρει στο δημιουργό του μια εναλλακτική διασκέδαση ένα τρόπο έκφρασης
Έχει και μια ακόμη χρησιμότητα. Μας θύμισε να κάνουμε κάτι που έχει ξεχαστεί ίσως:
Να διαβάζουμε.
Όχι να κοιτάμε, παρακολουθούμε, ακούμε, αλλά διαβάζουμε.
Conceptually, μόνο το book crossing επιχειρεί να επαναφέρει τον κόσμο στο διάβασμα.
Τι πιο επικίνδυνο από ενημερωμένους, διαβασμένους πολίτες?
Ή πολύ απλά μπορεί (το blog) να μην έχει καν λόγο ύπαρξης. Γιατί όχι. Θα έπρεπε να υπάρχει κάποιο όριο? Θα έπρεπε να μπει σε κάποιο καλούπι, σε μια φόρμα?
...for the future if you open your eyes to see it.
A centralized one world economy
where everyone's moves
and everyone's transactions are tracked
and monitored, all rights removed.
The most incredible aspect of all:
these totalitarian elements
will not be forced upon the people,
the people will demand them.
For, the social manipulation of society
through the generation of fear and division
has completely detached humans from
their sense of power and reality.
The process which has been going on
for centuries, if not millennia,
religion, patriotism, race, wealth, class
and every other form of arbitrary
separatist identification thus conceived
has served to create a controlled population
utterly malleable in the hands of the few.
Divide and conquer is the motto.
And as long as people continue to see
themselves as separate from everything else
they lend themselves to be completely enslaved
Απόσπασμα από το "Zeitgeist"
Every morning in
Every morning a lion wakes up. It knows it must outrun the slowest gazelle or it will starve to death.
It doesn't matter whether you are a lion or a gazelle. When the sun comes up, you better start running.
African proverb
Ιαπωνία. Αρχές της δεκαετίας του ΄60. Η χώρα γλύφει ακόμη τις πληγές που της προξένησε ο β΄ παγκόσμιος πόλεμος και το πυρηνικό της ολοκαύτωμα. Η ταπείνωση της ήττας ξεπερνιέται με την επιμονή και το πείσμα των Ιαπώνων να ανοικοδομήσουν την κατεστραμμένη τους πατρίδα και να συμβάλλουν στο μελλοντικό οικονομικό της θαύμα. Στη σκιά ενός χαμένου πολέμου, τα συστήματα αξιών αλλάζουν και η παράδοση χάνεται σιγά σιγά μπροστά στη μαζική αστικοποίηση και την βιομηχανοποίηση.
Τη δύσκολη αυτή εποχή, ένας φωτογράφος αντικρίζει την κοινωνική αλλαγή με ματιά ερωτηματική. Ακροβατεί ανάμεσα στην αποδοχή του μοντέρνου και της Δυτικής κουλτούρας από τη μια, και το θαυμασμό του για την παράδοση του τόπου του από την άλλη. Οι εικόνες του, αυθεντικές και αδρές όπως αρμόζει στα ντοκουμέντα. Το έργο του, ένα τραύμα. Στοιχειωμένο από οδυνηρό υπαρξιακό δέος.
Daido Moriyama
Το προπολεμικό watashi shosetsu (“I novel”), είναι ένα δημοφιλές είδος Ιαπωνικής νουβέλας που εστιάζει στον εσωτερικό ανθρώπινο κόσμο, χωρίς κοινωνικές ή πολιτικές προεκτάσεις. Συνηθισμένο θέμα των ιστοριών του, ο έρωτας. Ο Moriyama αντλεί ιδέες και έμπνευση απ΄αυτό, πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα τη φιλοσοφία και τη θεώρηση των πραγμάτων.
Ακολουθώντας την παράδοση των φωτογράφων δρόμου όπως ο Henry Cartier Bresson, με την κάμερα στο χέρι νυχθημερόν, καταγράφει τις σκηνές στα σοκάκια των πόλεων, τη σκοτεινή πλευρά της αστικής ζωής, τις άγνωστες και παραμελημένες συνοικίες πίσω από τις βιομηχανικές περιοχές, πολλές φορές με μια υποβόσκουσα κριτική διάθεση τόσο για την γιαπωνέζικη κοινωνία όσο και για τις δυτικές επιρροές και την αμερικανοποίηση.
Μετατρέπει τους ανώνυμους διαβάτες σε πρωταγωνιστές του. Κάνει λήψεις από αυτοκίνητα ή παράθυρα τραίνων εν κινήσει, αδιαφορώντας για τις τεχνικές και συνθετικές επιταγές, αφήνοντας εσκεμμένα τα τοπία του θολά και ανετάριστα.
Οι φωτογραφίες του είναι μια προσωπική εσωτερική αναζήτηση, χωρίς προσχεδιασμένο project. Είναι η αποτύπωση της πραγματικής εμπειρίας του ταξιδευτή που έλκεται από τα λαβυρινθώδη δρομάκια του Τόκυο, που μαγνητίζεται και παγιδεύεται στα σκοτεινά αδιέξοδα του Shinjuku. Σαν άλλος Toulouse-Lautrec, καταγράφει με την κάμερά του όχι τα καμπαρέ της Μονμάρτης, αλλά την κακόφημη περιοχή του Golden Gai. Τα μικροσκοπικά αλυσιδωτά
μπαράκια, άσυλο κάθε διαφορετικότητας, έχουν ναρκωτική επίδραση πάνω του, τον εθίζουν. O Moriyama δεν παρακολουθεί αποστασιοποιημένος τον κόσμο. Αφομοιώνει όψιμα την beatnik κοσμοθεωρία και γίνεται ο ίδιος μέρος της δράσης. Περπατά ανάμεσα στα μοναχικά πλήθη, πίνει στα κακοφωτισμένα μπάρ, κοιμάται στα παρακμιακά ξενοδοχεία, βλέπει «μέσα» στα πράγματα. Ακολουθεί το δόγμα point-and-click. Οι λήψεις του γρήγορες, βιαστικές, φευγαλέες όπως και οι φιγούρες του, σε μια αέναη κίνηση, μάρτυρες μιας θολής αφήγησης.
Κόκκινα χείλη σε close-up, όψεις μαγαζιών, κούκλες βιτρίνας, σκηνές από την τηλεόραση, γκροτέσκοι αμφισεξουαλικοί θίασοι, όλα φιλτράρονται απ΄το φακό του σε μια αναπαράσταση της πραγματικότητας απλή και συνάμα συγκλονιστική. Σκιασμένα γυμνά με κρυμμένα πρόσωπα. Ο ερωτισμός που αποπνέουν, εξίσου έντονος με τις στυλιζαρισμένες, φετιχιστικές «γκέισες» του σύγχρονου και φίλου του Nabuyosi Araki.
Ο Moriyama συνειδητοποιεί την «ελευθεριότητα» της φωτογραφίας και πειραματίζεται με κάθε τι που τον εκφράζει. Οι εικόνες του, συχνά τραχιές και αντιφατικές, στα όρια μιας σκοτεινής εξπρεσιονιστικής αισθητικής, είναι γεμάτες ένταση και ελλοχεύουσα απειλή. Φωτογραφίες χοντρόκοκκες, απεικονίσεις καθημερινών αντικειμένων από περίεργες γωνίες, ιδιότροπες προοπτικές, ατμοσφαιρικά τοπία. Παίζει με τις αντιθέσεις του φωτός, τεχνητού και φυσικού, κάνει εργαλείο τις σκιές, σα μακρινός απόγονος του Atget. Αυτοφωτογραφίζεται σταθερά. Ακόμα κι όταν δε φαίνεται το πρόσωπό του, η σκιά του –σε πείσμα των κανόνων της «σωστής φωτογραφίας»- γίνεται ηθελημένα μέρος του κάδρου του.
Στο σκοτεινό του θάλαμο, επεξεργάζεται βασανιστικά τα 35mm ασπρόμαυρα φιλμ του. Υποεκθέτει, μασκάρει, σκρατσάρει, ανατυπώνει επαναλαμβανόμενα, αυξάνει τα κοντράστ. Οι εικόνες του πληγώνουν τα μάτια. Η εμπειρία του στη γραφιστική εμφανής. Οξείς τοπικοί φωτισμοί και πίσω σκοτεινά, μυστηριώδη backgrounds, κοκκώδεις υφές και κιαροσκούρα. Κροπαρισμένα πρόσωπα. Συνειδητές λήψεις πλάτης.
Ακροβατώντας ανάμεσα στη μεταφορά και το ντοκουμέντο, παγώνει την ψυχή της πόλης, φυλακίζει στη σελουλόζη τα καθημερινά και αξιοπερίεργα ψήγματα του πολιτισμικού τοπίου της μεταπολεμικής Ιαπωνίας. Στη Δύση ένα ζευγάρι κρατημένο χέρι-χέρι είναι στερεοτυπική απεικόνιση . Για την ιαπωνική πατριαρχική κουλτούρα της εποχής, μια εθιμοτυπία αιώνων απαιτεί ακόμα από τη γυναίκα να περπατά πιο πίσω από τον άντρα. Φωτογραφία με τέτοια θεματολογία, μπορεί από μόνη της να είναι σκανδαλώδης. Στο μεταίχμιο των καιρών, ο Moriyama εξερευνά προκλητικά, σε νέες βάσεις, τους δεσμούς των δύο φύλων και τα όρια της ταυτότητας και της σεξουαλικότητας.
Παράλληλα, το σύνολο του έργου του είναι μια σπουδή πάνω στη μνήμη, την αλλοτρίωση , την αποξένωση, το ρόλο της νοσταλγίας. Χωρίς ελιτισμούς, χωρίς φτιασίδια. Ο Moriyama παρακολουθεί τις αλλαγές διακριτικά, μέσα από αινιγματικά ίχνη . Αντιλαμβάνεται την σπουδαιότητα της ανάμνησης και τη σχέση της με τη φωτογραφία και προσπαθεί όχι να εκφράσει το νόστο, αλλά να αγκιστρωθεί και να διατηρήσει ένα παρόν που ρέει και μεταμορφώνεται ταχύτατα και απρόβλεπτα.
Το 1971 τραβά την πιο γνωστή του ίσως φωτογραφία, το «stray dog». Είναι η εικόνα ενός αδέσποτου, ενός ζώου του δρόμου, άγριου, μοναχικού και μυστηριώδους. Είναι η αναπαράσταση ενός σκυλιού σε εγρήγορση, περιπλανώμενου, ενός παρία που κοιτά κατάματα το φακό προκαλώντας δέος. Κάποιοι τη χαρακτήρισαν μορφή μαγική, δαιμονική – possessed. Για κάποιους άλλους, το καθηλωτικό είναι η αμεσότητα αυτού του έντονου κοιτάγματος ανθρώπου-ζώου. Το αινιγματικό τούτο πλάσμα μετουσιώνεται σε alter-ego του φωτογράφου, όπως αποκαλύπτει και ο τίτλος της συλλογής του « Memories of a stray dog ».
Ο ίδιος είχε πει για τον εαυτό του « Είμαι σα σκυλί. Μυρίζω και αποφασίζω πού να πάω. Όταν κουραστώ, σταματάω». Συνήθως στο συντηρητικό συλλογικό ασυνείδητο, όποιος δεν έχει «δεσμούς» στιγματίζεται ως κοινωνικά ύποπτος. Στη μεταπολεμική Ιαπωνία δημιουργοί σαν τον Kurosawa, τον Susumu Hani, τον Moriyama, με τη δουλειά και εν τέλει με τη ζωή τους, συνέθεσαν το πάνθεον των «αδέσποτων» ηρώων του περιθωρίου. O ελεύθερος άνθρωπος, ο αμφισβητίας μιας αυστηρά πειθαρχημένης κοινωνίας, ο «μεταλλαγμένος» ronin, έγινε φιγούρα επαναλαμβανόμενη.
Ο Daido Moriyama συνέδεσε την όραση με το συναίσθημα χρησιμοποιώντας τη φωτογραφία σα γέφυρα για να καλύψει αυτό το χάσμα εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου. Συσχέτισε το λόγο με την εικόνα, αφήνοντας υπαινικτικά ίχνη στη φαντασία μας για τη δράση που προηγήθηκε ή για ό,τι επίκειται να γίνει.
Πάγωσε στο χρόνο τις στιγμές, αγκιστρώθηκε στη μοναδικότητά τους, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα τη δική του σχέση με το συμβάν ή το πρόσωπο της εικόνας . Μπόρεσε να ξεσκεπάσει την απλότητα αλλά και τη βιαιότητα στην όψη των πραγμάτων, πίσω από την κοινωνία του θεάματος .
Η δουλειά του είναι από μόνη της η αυτοβιογραφία του. Τα ταξίδια του, τα μέρη που βρέθηκε, τα καφέ, τα motels, οι δεσμοί του με περιθωριακούς, εκκεντρικούς καλλιτέχνες, ηθοποιούς, πόρνες.
Ο Daido Moriyama δεν είναι μόνο ένας κορυφαίος φωτογράφος του αστικού τοπίου. Είναι αυθεντικός, τολμηρός, ανθρώπινος, δικός μας. Σύντροφος, φίλος και ξεναγός σ΄ένα νουάρ deja-vu, κατάφερε να μας μεταφέρει το μετείκασμα ενός κατακερματισμένου κόσμου, αντιφατικού, περίπλοκου και αναπόφευκτα τραγικού.
Δέκα πράγματα για τον Daido
1) Γεννιέται στην Osaka το 1938 και ξεκινά από μικρός να δουλεύει σαν freelance graphic designer. Αυτοδίδακτος στην πραγματικότητα, «σπουδάζει» αρχικά δίπλα στον Takeji Iwamiya.
2) To 1961 μετακομίζει στο Τόκυο και σαν βοηθός του Eikoh Hosoe σύντομα μυείται στην φωτογραφία.
3) H γνωριμία του το 1964 με τον συνομήλικό του Takuma Nakahira είναι καθοριστική. Την ίδια χρονιά παρουσιάζει στο περιοδικό Gendai την σειρά φωτογραφιών «Mugon geki» ( Παντομίμα ).
4) Με τον Nakahira , τον Taki Koji , τον Okada Takahiko και τον Shuji Terayama σχηματίζουν στα τέλη της δεκαετίας του ’60 την φωτογραφική κολλεκτίβα « Provoke » που συγκρούεται με το κατεστημένο της Ιαπωνικής κουλτούρας.
5) Τα χρόνια αυτά ο Moriyama, διαβάζει Kerouak και εμπνευσμένος από το “ On the road ” κάνει το δικό του οδοιπορικό στην Ιαπωνία φωτογραφίζοντας ασταμάτητα μέσα από οχήματα εν κινήσει.
6) Στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 έρχεται σε επαφή με το έργο του Andy Warhol και του μητροπολιτικού φωτογράφου William Klein. Την ίδια εποχή αρχίζει να διεισδύει στην Ιαπωνία η δουλειά του Weegee την οποία βλέπει από κοντά το 1971 οπότε και ταξιδεύει στην Νέα Υόρκη.
7) Πίσω στην Ιαπωνία, συμμετέχει στο ανεξάρτητο πρακτορείο “Vivo” που συσπειρώνει στις τάξεις του τους περισσότερους πρωτοπόρους και δημιουργικούς φωτογράφους της εποχής, όπως τον μέντορά του Eikoh Hosoe ή τον Shamei Tomatsu αλλά και κάθε εναλλακτικό και ανήσυχο καλλιτέχνη, συγγραφέα , performer κλπ .
8) Επηρεάζεται από τον νιχιλιστή αυτόχειρα συγγραφέα Yukio Mishima και τα θέματά του ( θάνατος, ερωτική εμμονή, παραλογισμός )
9) Από το 1973 και μέχρι τη δεκαετία του ΄80, ο Daido βυθίζεται στην κατάθλιψη, τα χάπια και το ποτό.
10) Απομονώνεται και ξορκίζει τα δαιμόνιά του, για να εμπλουτίσει μετά το 1980 τις μαυρόασπρες σειρές του, με μεγάλες έγχρωμες εκτυπώσεις, με Polaroid, με τοπία και θέματα πιο στατικά απ΄ ότι στο παρελθόν αλλά εξίσου ενδιαφέροντα.
Βάζω λίγο σκοτάδι και λιγάκι βροχή
για να σου φτιάξω μια παράξενη αρχή
και να σε ξεμακρύνω λίγο από τη σκέψη σου
που έτσι κι αλλιώς σε συνερίζεται το κέφι σου.
Σε πάω σε δρόμο μικρό, σε σοκάκι παλιό
σ' ένα αιώνια ποτισμένο απ' το κρασί καπηλειό,
μέρος κακόφημο, ακόμα και για το στοχασμό μου
που ούτε κι ο φόβος δε με φέρνει στ' όνειρό μου.
Εδώ λοιπόν, θα μοιραστώ μια ιστορία μαζί σου
που 'ναι σα να συνέβη χθες και ορκίσου
αν σε πειράξει τόσο που ντραπείς
πουθενά να μη τη πεις.
Καλώς ήρθες, ξένε στο τόπο μου
άραξε δίπλα να σου βάλω ένα κρασί να πιεις
συγχώρεσέ με λιγάκι για τον τρόπο μου,
μα με βρήκες στην αγκαλιά της ντροπής.
Ξέμεινα μόνος μου, πάρε και κάτσε όπου θες
κουρασμένο σε βλέπω, πρέπει καιρό να γυρίζεις,
όμως μέσα στη ζαλάδα μου και πίσω απ' τις σκιές
σα να μου φαίνεται πως κάτι μου θυμίζεις.
Γεια σου και σένα, έλειπα χρόνια ήμουνα κάπου μακριά
με φέραν πίσω δυνατές φωνές
και κάποιες τύψεις που μου είπαν πως εδώ κοντά
έχω γεννηθεί κι έχω πεθάνει δυο χιλιάδες φορές.
Ω, να τα μας, καλά είπα όταν σε είδα
πως σίγουρα παράξενα θα πρέπει να μιλάς
από άλλο κόσμο έχεις απάνω σου σφραγίδα
αυτά τα αγκάθια στο κεφάλι και τα ρούχα που φοράς.
Κάποτε κάποιοι μου το φόρεσαν για στέμμα
και με χλευάζανε μεγάλο βασιλιά
ακόμα τρέχει από τότε φρέσκο αίμα
σ' αυτά που ανέβηκαν του χρόνου τα σκαλιά.
Γι' αυτό με βλέπεις μέσα στις σκιές
σαν να φοβάμαι και να θέλω να γλιτώσω
μια προσευχή σ' ένα περβόλι με ελιές
δε με αφήσανε ποτέ να την τελειώσω.
Κι όμως μυρίζεις ουρανό και χώματα
κι αυτή την όμορφη δροσιά της σιωπής
Είναι που μ' έφεραν εδώ αλλόκοτα μαλώματα
άκου, λοιπόν, τι θα τους πεις:
Αφού φωνάζουν όλοι αυτοί
κι αφού σκοτώνουν στ' όνομα μου
πες αναβάλλεται η γιορτή
πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου.
Πες τους ο χρόνος πως τρελάθηκε
δε κάνει στάση Γολγοθά
πες ο παράξενος πως χάθηκε
κι έφυγε οριστικά
Μπερδεμένα μου τα λες, αλλά γουστάρω
πρέπει να σπούδασες τη τέχνη του μυαλού
ή σαν κι μένα όταν με πιάνει και σαλτάρω
και πίνω εδώ, με πιάνει αλλού.
Γι' αυτό και εγώ ήρθα εδώ και σε διάλεξα πιωμένο
για να μπορέσεις την αλήθεια να τους πεις
κάτω από το φως το μέτωπο έχεις ιδρωμένο,
μα το προσέχεις καθαρό, δε θα ντραπείς.
Οι άλλοι παίξανε μαζί μου στους αιώνες
αυτοκράτορα με χρίσανε, με κάναν στρατηγό,
τα απλά μου λόγια τα σκορπίσαν σαν κανόνες
και δεν ήξερα τίποτα εγώ.
Που με βρήκες εδώ κάτω τι με θες
Το μυαλό μου δε σαλεύει από κούνια
σα να γεννήθηκα μου φαίνεται χτες
ενώ έξω υπάρχουν έξυπνοι μιλιούνια.
Αυτούς τους είδα, τους άκουσα, τους νιώθει το πετσί μου
προτιμώ τα καρφιά που με κρατάνε στο σταυρό
αυτοί πουλήσαν ακριβά τη γέννησή μου,
αυτοί φυλάνε το σκοτάδι θησαυρό.
Πες στους εχθρούς μου ότι είχαν λόγο καλό
και θα τους σέβομαι γιατί πιο τίμια σταθήκαν
όταν με σκοτώναν, κοιτούσαν ουρανό
κι έτσι πρόλαβαν από εκεί συγχωρεθήκαν.
Ωραίος, παράξενε φίλε μου, απόψε
για την ανημποριά μου βρήκες σκοπό
πάρε μια κούπα πάρε ψωμί και κόψε
να τελειώσω το κρασί μου και θα πάω να τους πω:
Αφού φωνάζουν όλοι αυτοί
κι αφού σκοτώνουν στ' όνομα σου
θα πω αναβάλλεται η γιορτή
πας να ξαπλώσεις στα καρφιά σου.
Θα πω ο χρόνος πως τρελάθηκε
δε κάνει στάση Γολγοθά
θα πω ο παράξενος πως χάθηκε
κι έφυγε οριστικά.
