Shinichi Maruyama
http://shinichimaruyama.com/
Ότι καλύτερο έχω δει τα τελευταία χρόνια.
You Sick Fuck
by Unter Null.
Ή αλλιώς:
Ή αλλιώς:
Ή αλλιώς:
You sick fuck
I want to murder you
You sick fuck
I want to destroy you
You sick fuck
I want to ravage you
You sick fuck
I want to tear you down
Είμαι Ένα Λάθος
Μέρες που είναι...ή που έρχονται...Ας θυμηθούμε ένα καταπληκτικό κομμάτι.
"...μα της ράτσας μου η μνήμη είναι σκάρτη..."
Χό-dget και Ga-μπι
Αναζητούμε τα καλύτερα gadget για το χόμπι μας, τα gadget μάς οδηγούν στο χόμπι ή τα gadget συντηρούν το χόμπι?
TeTRiS TheMe
οκ, όλοι έχουμε αφιερώσει τρελές ώρες με το τέτρις. Θυμάται κανείς όμως τη μουσική?
Την είχατε προσέξει αυτήν την καταπληκτική μελωδία, ποτέ? Εγώ ομολογώ πως όχι.
Ακούστε τη πάλι.
Αποδεικνύεται (σε μένα τουλάχιστον) πως είναι ένα ρώσικο φολκ τραγούδι με το όνομα Korobeiniki και το συνέθεσε ο Ν.A. Nekrasov.
Δείτε και μια άλλη εκτέλεση από έναν απίστευτο πιτσιρικά:
Και μία power-μεταλλιά από τους Powerglove, για να γουστάρουμε!!
Το Κύμα Στη Στροφή
Άλλο έψαχνα, άλλο βρήκα. Πρέπει να την έβγαλε ο ποντικός αυτή τη φωτό. Δεν θυμάμαι ρε Aλτζ...
TraNsiSToR
Η νέα μου ανακάλυψη (νωρίς-νωρίς), ή αλλιώς, τι ακούω αυτόν τον καιρό.
Τίτλος του 1ου δίσκου τους (τι τίτλος!!): "Things you miss when you blink".
Όταν οι Τσοπάνα Rave συνάντησαν τον Craig Walker (Archive), τη Μαρία και τη Νίκη, ιδού τι σκάρωσαν:
Απόψε Τζαμάρουμε
Μετά από χιλιάδες υπογραφές και παρακάλια, υποδεχτείτε τους Human Leukocyte Antigens!
Ένα νέο δυναμικό ντουέτο στα χνάρια των Pet Simon and the Gar Shopboy’s Funkel.
Στα κλαμπατσίνμπαλα, το Ying (μαύρο) βρωμόσκυλο, ο αχτύπητος Αζόρ ενώ στην κλoπή sampling το Yang (άσπρο) βρωμόσκυλο, ο Έλα_Δικέ_Μου (από το γνωστό αλόγατο).
Άρτι αφιχθέντες από τον μπόγ…εεεε…από το εξωτέρικο, με το νέο τους άλμπουμ «Possession of Inestimable Value».
Απολαύστε.
200...9η Τ-----
9
Αν δε γίνει του κόμικ φέτος, πότε θα γίνει?
9
Κομιξάδες του κόσμου ανασκουμπωθείτε!
9
Ξέρετε εσείς ποιοι/ες είστε...
4η Νύχτα
Όχι, δε δικαιολογώ τις φασαρίες, τις κατανοώ όμως.
Όχι, ίσως να μην είναι όλοι οι μπάτσοι ίδιοι, αλλά ο απλός κόσμος, ο μέσος πολίτης, έχει χάσει (αν την είχε ποτέ) την εμπιστοσύνη του σ'αυτούς.
Κανένας δεν φοβάται περπατώντας στο δρόμο να του την πέσουν οι "αναρχικοί", αλλά μόλις τους πλησιάζει μπάτσος αγχώνονται. Το οποίο είναι το αποτέλεσμα της κατάχρησης εξουσίας και του συστήματος καταστολής.
Τον καταστηματάρχη που του έσπασαν το μαγαζί, που βγήκε στον (ελεεινό / ρουφιάνο / μέγα λαμόγιο / freelance εκβιαστή) "δημοσιογράφο" χθες το βράδυ τον ακούσατε τι είπε? "Δεν φταίνε τα τυπάκια που σπάσανε τα μαγαζιά. Η πολιτική εξουσία φταίει. Πάμε να τους πιάσουμε τώρα (την κυβέρνηση) ή θα κάτσουμε να κάνουμε εκπομπή"?
Εστίασε
Η ακαριαία αντίδραση του κόσμου χθες, είναι ως ένα μικρό βαθμό δικαιολογημένη.
Σήμερα, αν μπορούσα να επιλέξω, δε θα ήθελα να ανοίξει ρουθούνι, να μη γίνει καμία φασαρία.
Να μπορέσω να ελέγξω τους προβοκάτορες που θα παρασύρουν τους θερμόαιμους.
Ο απλός κόσμος δεν εστιάζει στη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ, εστιάζει στα μπάχαλα. Το σπασμένο τηλέφωνο των ξένων πρακτορίων, μεταδίδει λάθος το συμβάν και εστιάζει τα μπάχαλα.
Ο μέσος / απαθής Έλληνας, δεν εστιάζει στο ΦΟΝΟ, εστιάζει στις χαμένες περιουσίες που καίγονται.
Ο απλός πολίτης, στεναχωριέται για τον ανήλικο πιτσιρικά ΠΟΥ ΕΦΑΓΕ ΣΦΑΙΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, θεωρεί - κακώς - το περιστατικό μεμονωμένο και αναρωτιέται πως θα γυρισει σπίτι του, πως θα κυκλοφορήσει.
Είμαι εντελώς κατά της βίας, ασχέτως του γεγονότος ότι αν ηταν το δικό μου παιδί, δε θα δίσταζα στιγμή. Θα τον έσερνα από τα ανύπαρκτα αρχίδια του και θα τον εκτελούσα στο Σύνταγμα και ας πέρναγα όλη μου τη ζωή στη φυλακή.
Υ.Γ. Επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο, για δες καιρό που διάλεξε...
Feiffer
Διότι η στολή του superman δεν είναι η κόκκινη μπέρτα και το μαγιό, είναι το σακκάκι, τα γυαλιά, ο χαρτοφύλακας και τα υπόλοιπα.
Irvin D. Yalom On Art And Death
Από συνέντευξη του Irvin D. Yalom:
- Είναι η τέχνη ένας καλός τρόπος για να αντιμετωπίσουμε το θάνατο?
- Ναι, γιατί ψάχνουμε για κάτι με το οποίο θα υπερβούμε τον εαυτό μας. Κάτι που θα διαρκέσει ακόμα και αφού φύγουμε από αυτή τη ζωή.
Aντκρύζοντας Το Γκέτο Με Μάτια Ερμητικά Κλειστά
Από "Τα Νέα" της 2/9/08 της στήλης "Υπάρχουμε...Συνυπάρχουμε?" του Γκαζμέντ Καπλάνι.
«Αγαπητέ “Υπάρχουμε...Συνυπάρχουμε;”. Εάν περπατήσετε στο κέντρο της Αθήνας θα δείτε ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει πια. Υπάρχει απλά ένας αχταρμάς βρώμικων, σκοτεινών δρόμων, που φέρουν τα πιο φωτεινά ονόματα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και όπου εκτυλίσσεται η νέα αθηναϊκή τραγωδία. Το ιστορικό κέντρο της Αθήνας έχει γίνει ένα τρομακτικό γκέτο. Όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ευρώπης έχουν το δικό τους γκέτο, όπου βαποράκια, τοξικομανείς, λαθραίοι και ιερόδουλες χτίζουν το άβατό τους, ενώ η Αστυνομία επιτηρεί από απόσταση ασφαλείας. Στις Βρυξέλλες το γκέτο βρίσκεται δίπλα στην τουριστική Grande Ρlace. Στο χαλαρό Βερολίνο, στην Αlexanderplatz, κοντά στο κέντρο επίσης. Οι Παριζιάνοι, πιο πονηροί, το γκέτο το “έστειλαν” στα προάστια. Κανένα από αυτά, πάντως, δεν μπορεί να συγκριθεί με το γκέτο στο κέντρο της Αθήνας. Δεν πρόκειται για γκέτο, αλλά για “νησί των καταραμένων”. Είμαι φοιτήτρια και ταυτόχρονα εργάζομαι. Η δουλειά μου είναι κοντά στο γκέτο. Αναγκάζομαι, λοιπόν, να περάσω συχνά από την οδό Σοφοκλέους, με σφιγμένη καρδιά, από τον φόβο να αντικρύσω το γκέτο. Πολλές από τις φίλες μου δεν έχουν ιδέα ότι υπάρχει κάτι τέτοιο. Κάποιες δεν έχουν περάσει ποτέ από την Ομόνοια. Αυτό όμως είναι άλλο ζήτημα. Προχθές, άκουσα ότι βγήκαν τα μαχαίρια στο γκέτο του Κέντρου. Και, ξαφνικά, όλοι ανακάλυψαν ότι υπάρχει. Τώρα ρίχνουν το φταίξιμο στους μετανάστες. Θυμήθηκαν ότι είναι πολλοί, βίαιοι και απολίτιστοι. Αν και όλοι ξέρουν ότι στο γκέτο “εργάζεται” το υποπρολεταριάτο του υποκόσμου. Τα αφεντικά του υποκόσμου μένουν σε ωραίες γειτονιές. Αν και όλοι ξέρουν ότι οι πελάτες των Αφρικανών κοριτσιών, που εκδίδονται κάθε βράδυ στην Πλατεία Θεάτρου, είναι κυρίως ντόπιοι. Ορισμένοι από αυτούς, φαντάζομαι, τη νύχτα κάνουν σεξ με την εξωτική ξένη πόρνη και το πρωί φωνάζουν “έξω οι ξένοι!”.
Τα λέω αυτά γιατί καιρός είναι να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Το γκέτο είναι η Εδέμ του υποκόσμου, τάφος ψυχών, άλλοθι υποκριτών, το θερμοκήπιο του ρατσιστή. Στη δουλειά μου υπάρχουν δύο μετανάστριες. Είναι το ίδιο σοκαρισμένες με το γκέτο όσο και εγώ, που δεν είμαι μετανάστρια (από αυτές έμαθα ότι οι μετανάστες πληρώνουν στους δήμους, άρα και στον Δήμο Αθηναίων, ένα σωρό χρήματα για την άδεια παραμονής τους: 150 ευρώ για έναν χρόνο, 900 ευρώ για πέντε χρόνια- εκτός του ότι πληρώνουν φόρους, όπως όλοι οι πολίτες). Προσωπικά δεν έχω ακούσει κάποιον μετανάστη να γουστάρει να ζει σε γκέτο, να τη βρίσκει με τη βρώμα και τη βία. Τα μαγαζιά των μεταναστών στο γκέτο υποφέρουν όσο και τα μαγαζιά των ντόπιων. Σε τελευταία ανάλυση, οι μετανάστες είναι ένας κόσμος που, όπως κάθε κόσμος, έχει τον υπόκοσμό του. Για να δημιουργηθεί ένα γκέτο δεν φτάνουν οι “κακοί μετανάστες”. Χρειάζονται άλλα, πρόσθετα... υλικά: η ανοχή και η αδιαφορία των αρχών. Η παντελής έλλειψη βούλησης για την ένταξη των μεταναστών. Η διαφθορά όσων πρέπει να τηρήσουν την τάξη. Ο στρουθοκαμηλισμός της κοινωνίας. Είναι τα κύρια συστατικά που φτιάχνουν ένα γκέτο. Αυτά πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Γιατί το γκέτο μας αφορά όλους, ντόπιους και μετανάστες. Αφορά τη μελλοντική μορφή αυτής της πόλης. Εάν γίνει μια συζήτηση του τύπου “οι κακοί μετανάστες που μας χάλασαν την ωραία μας πόλη”, είναι σαν να αντικρύζουμε το γκέτο με μάτια ερμητικά κλειστά. Το γκέτο δεν θα εξαφανιστεί. Αντίθετα, θα θεριέψει. Τα γκέτο της Αθήνας θα πολλαπλασιαστούν, μαζί με τη βία, τις συμμορίες ανηλίκων, τους τοξικομανείς, τα τσεκούρια και τα πιστόλια, τα βαποράκια των ναρκωτικών και τα βαποράκια του ρατσισμού. Αυτή είναι η γνώμη μου. Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
Μάγδα Π. Φοιτήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο»
Eddie Izzard
Edit:
Queen of England
Noah & The Flood
Τον πρωτοείδα καμιά 12ριά χρόνια πριν. Τότε πίστευα ότι ο άνθρωπος ήταν χαρισματικός και ένας από τους καλύτερους stand up comedians που έχουν περάσει από το κωλόνησο. Έχει χαρακτηριστεί ως "The Lost Python" από τον John Cleese, για ευνόητους λόγους.
Τώρα, μια δεκαετία μετά, που μεγάλωσα και ωρίμασα (LoL), είδα ξανά κάποια από τα shows του και επιβεβαίωσα το γεγονός ότι ο τύπος είναι ιδιοφυία.
Από τότε που είδα όλα του τα shows, κάποιο απίστευτο μυστικό μου φανερώθηκε, είδα το φως το αληθινό και έκτοτε δεν υπάρχει ταινία που να μην μπορώ να βγάλω στην παντομίμα (και ναι, αυτό είναι πρόσκληση-πρόκληση)!
Τώρα είναι σε περιοδεία με το νέο του show (Stripped) και δε βλέπω την ώρα να βγει σε dvd.
Δεν ξέρω τι να πρωτοβάλω να δείτε, οπότε τυχαία (σχεδόν) διάλεξα αυτά:
Machines that lie
World War II
Brit vs. U.S. Movies
Κόπια Ζερό
Είναι κάποιες σκέψεις, που ντρέπομαι για τις φορές μου.
Σαν να έχεις φυματίωση και να βήχεις σε κόκκινο μαντήλι.
- Κοιμάσαι?
- Μμμμ...
- Ξύπνα!
- Τι τρέχει?
- Δε μπορώ να ανασάνω
- Έλα ρε, προσπάθησε να ηρεμήσεις. Πάρε μια βαθιά ανάσα
Είναι κάποιες φορές, που δε θέλεις να κάνεις με τις σκέψεις σου.
Σε κατακλύζουν
Υπερισχύουν
Κυριεύουν
Επιβάλλονται
Σου φουσκώνουν το στήθος
- Πάρε μια βαθιά ανάσα
- Δε μπορώ. Το στήθος μου είναι γεμάτο.
- Βγάλε τον αέρα
- Δε μπορώ. Δεν έχω αέρα.
- Βγάλτο από το μυαλό σου.
Ψάχνεις για άλλες σκέψεις.
Θετικές. Υπάρχουν?
Φτιάξε μερικές. Ωχ, ωωωχχχχχ.....Τις χάνω, δε μπορώ να αναπνεύσω.
- Όχι, όχι μην το σκέφτεσαι
- Δεν μπορώ, ζαλίζομαι
- Είναι στο μυαλό σου
- Ναι αλλά δεν το ελέγχω
- Θετικές σκέψεις
- Ναι, θετικές σκέψεις
- Έλα να σε πάρω αγκαλιά
- Έλα
- Καλύτερα?
- Δε μπορώ. Θα σκάσω, θα εκραγώ
- Ένα ντους. Κάνε ένα ζεστό μπάνιο.
Κλείσε τα μάτια.
Ευχάριστες σκέψεις. Τη φίλη σου, το φίλο σου.
Τον έρωτα. Το σεξ.
Τις καλύτερες διακοπές. Τη θάλασσα.
Τα παιδικά χρόνια.
Ναι ναι, τα παιδικά χρόνια.
Όχι, όχι τα παιδικά χρόνια.
Πρέπει να πάρω ανάσα
Τρελαίνομαι. Δε μπορώ άλλο.
Τρέμω. Μα έχω λογική.
Όχι πια
Η ζωή άλλαξε οριστικά.
Δεν είσαι εσύ. Πρέπει να τα ξεχάσεις όλα.
Πρέπει να τους ξεχάσεις όλους.
Είναι η πρώτη μέρα της καινούργιας ζωής σου. Μαζί με τους άλλους.
Δεν θέλω!
Θέλω την παλιά μου ζωή.
Ναι, αλλά δεν μπορείς να ανασάνεις, θυμάσαι?
Το αίμα μου είναι παγωμένο.
Μέσα μου τρέμω. Τα ακροδάχτυλα μου τρέμουν.
Ο τρόμος είναι έκδηλος στα μάτια μου.
Έχασα 10 κιλά.
Δεν είμαι εγώ!
- Πάμε να περπατήσουμε
- Ναι, πάμε.
Περπατάμε.
Είναι ήσυχα. Δεν ακούγεται τίποτα.
- Ηρέμησε
Περπατάμε.
Δεν δουλεύει
Σκέψου, τι πρόκειται να γίνει.
Θα σε βάλουν μέσα.
Θα είσαι πια παρέα μ’αυτούς.
Αναθεωρείς
Τώρα κάποιοι φαίνονται διαφορετικά.
Άμυνες
Επιβίωση
Τους καταλαβαίνεις
Είναι αργά πια
Όχι, ας μην είναι.
Στο χέρι σου είναι
Μα, δεν μπορώ. Με κυριεύουν ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ
Ίσως να μην είναι και τόσο άσχημα. Ας κάτσω λίγο καιρό εκεί.
Μα τι λέω??
Πάλεψέ το!
- Τι σκέφτεσαι?
- Τίποτα
- Καλύτερα?
- Ναι
Όχι
Θα σε επισκέπτονται, μην ανυσηχείς
Θα τους βλέπεις
Δε θα είναι για πολύ
Μετά?
Μετά τίποτα. Τίποτα δε θα είναι το ίδιο
Θα αρχίσεις από το μηδέν.
Μήπως έχεις αρχίσει ήδη?
Θα φύγω.
Μια στιγμή μόνο θα πάρει.
ΓΑΛΗΝΗ
Στιγμιαία όμως.
Παραίτηση
Δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Ήταν φρικτό.
ΕΠΙΒΟΛΗ
ΕΝΣΤΙΚΤΑ
ΒΙΑ
ΒΙΑΣΜΟΣ
ΝΤΡΟΠΗ
Είναι κάποιες φορές, που ντρέπομαι για τις σκέψεις μου.
Νιώθω βρώμικη.
Εγώ φταίω
Τον άφησα
Δεν αντιστάθηκα
Δεν πάλεψα
Χέρια μέσα στο αίμα
Τουλάχιστον τον έφαγα τον πούστη
- Κοίτα πόσο ψηλά έχουμε φτάσει! Πρόσεχε που πατάς
Μια στιγμή θα είναι μόνο
Λυπάμαι μόνο που θα την αφήσω μόνη
Τον έφαγα, αλλά ήταν αργά
- Δεν μπορώ να ανασάνω! Γειά...
4 Αλήθειες & 1 Ψέμα.
Πάμε άλλο ένα. Με κάλεσε η λούτσα και ο τριπόντικας, άργησα λίγο, αλλά ιδού. Διάλεξα τις λιγότερο επώδυνες αλήθειες (μη ξεφτιλιστούμε εντελώς).
1. Πέρασα ένα εφιαλτικό βράδυ στο Δουβλίνο φιλοξενούνος από τον κλώνο του Anthony Perkins - που μόλις είχα γνωρίσει στο αεροπλάνο - σε πιστό αντίγραφο σπιτιού της ταινίας Psycho. Αλήθεια. Το τι πατέντα έκανα έτσι ώστε αν πάει να μπει στο δωμάτιο το βράδυ να τον ακούσω, δεν περιγράφεται.
2. Έπαθα κατάθλιψη για 2 μέρες, όταν μου έκοψαν την πλούσια χαίτη μου - 7 ολόκληρα χρόνια τη χαιρόμουν - στο στρατό. Μούσι μακρύ όσο και τα μαλλιά του τύπου στη φωτό.
3. Οδηγώντας μηχανή, με έχει χτυπήσει αυτοκίνητο τουλάχιστον 3 φορές και δεν έπαθα ούτε γρατσουνιά. Μη σου πω ότι ήταν και πιο πολλές φορές. Πλέον δεν υπάρχει μηχανή. Ήμουν πιο τυχερός από αυτήν.
4. Με έχουν πιάσει σε ερωτικές περιπτύξεις στο βουνό την ίδια μέρα καμιά 10ριά άτομα. Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε, η τότε σύντροφός μου και εγώ (ιδιοφυίες και οι δυο μας), ότι διαλέξαμε πρωτομαγιά για να ανεβούμε εκεί πάνω, ήταν πια πολύ αργά. Είπαμε είμασταν τσακάλια.
5. Σε φροντιστήριο, μου γύρισε το μάτι (ναούμ), αναποδογύρισα 3-4 θρανία και εκσφενδόνισα ότι βρήκα πρόχειρο προς τον καθηγητή. Και ΔΕΝ με έδιωξαν. Γενικώς, είμαι πολύ ήρεμος και ήσυχος τύπος.
Αγαπημένη Κασέτα
Καλεί η συνομιλία. Στάθηκα τυχερός και τη βρήκα τη κασέτα.
Σε ένα από τα ταξιδάκια στη Θεσσαλονίκη στα μέσα των 90's και σε μια δύσκολη εποχή, ένας φίλος (τον οποίο δεν έχω ξαναδεί από τότε), έγραψε αυτή τη κασέτα λέγοντας μου "καλή επιτυχία" και έβαλε αυτό για εξώφυλλο:
Δούλεψε η ευχή.
Αυτή η κασέτα οδηγώντας με σε πολύ ωραία μονοπάτια, κάποια τότε ακόμη ανεξερεύνητα, με επηρέασε μουσικά όσο τίποτα άλλο, ακόμα και μέχρι τώρα.
Ορίστε τα κομμάτια:
Το αγαπημένο κομμάτι της κασέτας είναι το In the name of the Talent των Tuxedomoon, του οποίου τους στίχους και ένα βιντεάκι, μπορείτε να βρείτε κάπου πιο κάτω στο μπλογκ.
Αλκίνοος On Λαικό Πρόγραμμα
Όταν ο Μπιθικώτσης συναντά τις Τρύπες στο...λαικό πρόγραμμα του Ιωαννίδη. Απολαύστε.
Πολύ...Γραφικός Ο Χαρακτήρας Μου
Για δε ρε που είμαι και παιχνιδιάρης και δεν το ήξερα!!
Με κάλεσε η Daria, οπότε ας παίξουμε:
Πως?
1. Γράψε.
2. Σκάναρε.
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποίησε, αναφέροντας οτι είναι για το http://www.autographcollectors.blogspot.com/
5. Προσκάλεσε κι άλλους 5 να συμμετέχουν!(click on the image )
Incontinentia, habilis, apos, kwlogria ρίχτε τα και σεις!
Η Ευτυχία Του Να Είσαι Δανός
Oι νέοι της Δανίας περιμένουν με ανυπομονησία το μέλλον. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τους νέους της Γαλλίας, της Ιταλίας ή της Ελλάδας, που αντιμετωπίζουν το μέλλον με ανησυχία, αν όχι με φόβο. Πού οφείλεται αυτή η διαφορά; Πώς εξηγείται ότι στη Δανία συναντά κανείς τους πιο ευχαριστημένους νέους της Ευρώπης;
Οι λόγοι είναι δύο, λέει στον Νουβέλ Ομπζερβατέρ η κοινωνιολόγος Σεσίλ Βαν ντε Βελντ, συγγραφέας του βιβλίου «Ενηλικίωση: συγκριτική κοινωνιολογία της νεολαίας στην Ευρώπη» (εκδ. ΡUF). Ο ένας έχει σχέση με το παιδαγωγικό σύστημα. Στη Δανία, η εργασία και η εκπαίδευση είναι στενά συνδεδεμένες. Το 55% των Δανών ηλικίας 15 ώς 24 ετών εργάζονται, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στη Γαλλία είναι μόλις 11%. Οι σπουδές είναι σχεδιασμένες έτσι ώστε να μπορούν να διακόπτονται από διαστήματα στην επιχείρηση. Μπορεί να αποφοιτήσει κάποιος από το σχολείο, να δοκιμάσει διάφορες δουλειές και στα 27 του να επιστρέψει στο Πανεπιστήμιο. Όλες οι εμπειρίες που θα έχει συγκεντρώσει βαραίνουν εξίσου με το δίπλωμα και εμπλουτίζουν το βιογραφικό του. Στη Γαλλία, αντίθετα, κλειδί για την επιτυχία στη ζωή θεωρείται το δίπλωμα, και μόνο αυτό. Για να μη μιλήσουμε για την Ελλάδα...
Αποφασιστικό ρόλο στην πορεία των νεαρών Δανών παίζει το κράτος, που χρηματοδοτεί σχεδόν εξ ολοκλήρου τις σπουδές τους. Από τα 18 του χρόνια, κάθε φοιτητής έχει στη διάθεσή του ένα μπλοκ κουπονιών αξίας χιλίων ευρώ το καθένα, τα οποία αντιστοιχούν σε έξι χρόνια μαθητείας και μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κατά βούληση, ανάλογα με το αν σπουδάζει ή εργάζεται. Ουσιαστικά πρόκειται για μια υποτροφία, που δεν υπολογίζεται όμως με βάση το οικογενειακό εισόδημα όπως σε άλλες χώρες. Έτσι, οι Δανοί ηλικίας 20 ώς 30 ετών δεν έχουν κανέναν λόγο να αγχώνονται. Έχουν όλη την άνεση να δοκιμάσουν τον εαυτό τους σε διάφορα πεδία, ώστε να αποφασίσουν τι τους πάει καλύτερα. Ο δεύτερος λόγος που εξηγεί την αισιοδοξία των νεαρών Δανών είναι ότι φεύγουν πολύ νωρίς από το σπίτι. Η οικονομική τους αυτονομία τούς δίνει τη δυνατότητα να ζήσουν μόνοι τους από τα 20 κιόλας χρόνια, ενώ η ηλικία απαγκίστρωσης στη Γαλλία είναι τα 23 χρόνια και στην Ισπανία τα 28. Με άλλα λόγια, οι Δανοί εγκαταλείπουν την οικογενειακή εστία στο δεύτερο έτος των σπουδών τους, ενώ οι νέοι άλλων χωρών περιμένουν συνήθως να πάρουν πτυχίο, αν όχι και τον πρώτο τους μισθό. Η αποχώρηση από το σπίτι θεωρείται κάτι φυσιολογικό στη Δανία, δεν αντιμετωπίζεται ως μια συμβολική ρήξη. Πολλές φορές είναι οι γονείς εκείνοι που δείχνουν την πόρτα στα παιδιά τους! Κι αυτό τους δίνει αυτοπεποίθηση και τόλμη.
If....
Είδα το If…της Lindsay Anderson με τον McDowell. Γυρισμένο το 68. Συνδέθηκε με τα γεγονότα και το όλο κλίμα της εποχής.
Δεν τρελάθηκα. Δέχομαι όμως ότι τότε που γυρίστηκε, θα ταρακούνησε κόσμο. Ειδικά τους Άγγλους. Για τους οποίους εξηγούνται πολλά.
Εποχές Φρίκης
Διάβασα το post της Συνομιλίας.
Όχι, οι εποχές δεν είναι ούτε παραμένουν ίδιες.
Δεν έχουμε φτάσει όμως ακόμα στις φρικαλεότητες του μεσαίωνα, αλλά κάνουμε ότι μπορούμε.
Ευτυχώς κάποια γεγονότα μας σοκάρουν ακόμα, που σημαίνει πως είμαστε ακόμα άνθρωποι.
Keny Arkana - La Rage
Το βρήκαμε στα άνθη του κακού, μας άρεσε πολύ και το βάζουμε και εδώ με αγγλικούς υπότιτλους.
Move On
Θα μπορούσες πάντα, να διδάσκεις την τέχνη του δασκάλου σου. Όμως αυτό στην πραγματικότητα θα είναι η δικιά σου ερμηνεία της τέχνης του.
Μετά τη μαθητεία, έπεται η δημιουργία.
Μη σε πιάνουν οι εγωισμοί. Δεν είναι ούτε καλύτερο ούτε χειρότερο αυτό που δημιούργησες. Είναι απλά διαφορετικό.
Σεβάσου τις επιλογές σου, να είσαι υπερήφανος για τους δασκάλους σου, εσύ τους επέλεξες.
Μην τους υπερασπίζεσαι όμως απλά και μόνο για να επιβεβαιώσεις τις επιλογές σου.
Διακοπές Στο Sarajevo
Το άκουσα σήμερα στο ράδιο μετά από πάρα πολλά χρόνια.
Βαδίζω με μάτια κλειστά
τα βαστώ σφαλιστά κι ονειρεύομαι
μην μ’αγγίζεις μη με ξυπνάς
την αλήθεια σας πια δεν τη δέχομαι .
Δεν ανοίγω τα μάτια μου καν
διασχίζω τον κόσμο και φλέγομαι
αν μ’αγαπάς μη μιλάς
άλλα ψέμματα δεν τα ανέχομαι .
ΦΩΝΑΞΕ
η ζωή μας χάνεται πάει
ΔΙΑΛΥΣΕ
τη σκόνη που σκεπάζει το φως
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
διακοπές στο Σαράγεβο πάει
ΞΥΠΝΗΣΕ
στις ειδήσεις τα βλέπεις και τρως .
Απόψε τα βλέπω διπλά
ήλιος λάμπει κι ας είναι μεσάνυχτα
δυο τσιγάρα πολύ δυνατά
κι εκτοξεύομαι μέσ’το διάστημα .
Μια οθόνη μου δείχνει μηδέν
εποχές που δεν γίνονται θαύματα
ένα στόμα φωνάζει πως δεν
θα με πείσεις με χίλια τεχνάσματα
Τα "Παιδία" Παίζει - The Sequel
Εντάξει TRiP το πιάσαμε το υπονοούμενο.
Όνομα:
UrΒaΝ MeTRoPoLiS του Άστυ και της Πόλης
Γενέθλια:
Μάρτιο κάποιας χρονιάς
Ζώδιο:
Γατόνι
Χρώμα μαλλιών:
Πριν ή μετά το νέφος?
Χρώμα ματιών:
Μπλε, υπάρχει κι άλλο?
Έχεις ερωτευτεί ποτέ?
Κάτι κάναμε
Είδος μουσικής που ακούς:
Από την καλή
Αγαπημένος Χαρακτήρας Disney-Warner Bros:
Φάντομ Ντακ
Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά?
Αυτός που έφυγε
Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις:
Αχ, ωραίος ύπνος (1 out of 7)
Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι:
Τις - όποιες - ικανότητές μου
Τι έχεις στον τοίχο σου?
Γρατζουνιές
Τί έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου?
Ρόπαλο
Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες?
Θα φώναζα: «Τι έκανες?»
Αγαπημένος αριθμός:
Ο οβάλ
Αγαπημένο όνομα:
Δεν τα θυμάμαι ποτέ
Τα χόμπι σου:
Ναι είναι αρκετά
Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα?
Στην παραλία
Μια ευχή για το μέλλον:
Να είμαι σύντομα στην παραλία που λέγαμε
Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες?
Της ποτοαπαγόρευσης and / or της Beat Generation
Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου:
Τον ποντικό
Αγαπημένο λουλούδι:
Ορχιδέα
Αγαπημένη παλιά σειρά:
The Prisoner, πάλι τα ίδια θα λέμε?
Αγαπημένη ταινία:
Μία? Πάρε μια ντουζίνα για σπάσιμο:
Blade Runner, The Matrix, Reservoir Dogs, Casablanca, The Maltese Falcon, Rumble Fish, Γλυκιά Συμμορία, Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα, Πρωινή περίπολος, The Godfather, The Godfather II, Le Samouraï, Breakfast at Tiffany’s
Αγαπημένο τραγούδι:
Decades
Aγαπημένο βιβλίο:
Όνειρα από χρώμιο και βινύλιο (Fuel-Injected Dreams) James Robert Baker (στην τύχη)
Αγαπημένο ζώο:
Γάτα, φυσικά
Αγαπημένο ρούχο:
Το άνετο
Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα:
Ζογκλέρ του δρόμου
Αγαπημένο χρώμα:
Τα σκούρα
Αγαπημένο φαγητό:
Μακαρόνια με οτιδήποτε
Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι?
Pepe le Pew είχε βγάλει το τεστ. Χάθηκε κανένας Κόρτο?
Κακή συνήθεια:
Να αναβάλλω για μεθαύριο αυτό που έπρεπε να είχα κάνει προχθές
Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει:
Last minute doer
Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει:
Δεν το βουλώνω το ρημάδι
Συνηθισμένη ατάκα:
Τε? (εσωτερικό αστείο)
Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις, αν δεν έκανες αυτήν που κάνεις τώρα:
Αυτή που πληρώνει τα χόμπι μου
Μεγαλύτερος φόβος:
Να μην πιάσει και τα ξανακάνουμε όλα από την αρχή
Η καλύτερη pizza:
Του πύργου
Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…:
Σκλαβιά
Άν δεν ήσασταν αυτό που είστε, τί θα θέλατε να είστε?:
Μη διχασμένη προσωπικότητα
Άντε, Αργούμε?
Ναι βρήκα κάτι λεπτά (χρόνου) κάτω από τη μοκέτα και είπα να σκαλίσω τίποτα στον τοίχο.
Πάνω από 6 άτομα συμμετέχουν μέχρι στιγμής σε αυτό το βλογ και όπως είχε πει και γνωστός (?) ιδιοκτήτης saloon: «Μα αυτό είναι πλήθος!!» (Όποιος βρει από πού είναι αυτό, κερδίζει χρυσούν φόλεξ).
Περιμένω εναγωνίως το Πάσχα (τι θα γίνει, θα έρθει?), όπου οι προβλέψεις (αλλά και προθέσεις) με θέλουν να ξαπλώνω και να διαβάζω τη «στεκιά» και αν είμαι πολύ τυχερός να μην κάνω τίποτα άλλο για περίπου 24 ώρες σερί.
Ε, ναι λοιπόν μου αξίζει!
Some Serious Gourmet Shit
Τις καθημερινές, πίνω καφέ στο γραφείο. Τίποτα το συνταρακτικό, σχετικά καλός, αλλά τον πίνω κυρίως για τις ιδιότητές του.
Το σαββατοκύριακο όμως, μια από τις μικρές απολαύσεις μου, είναι ο πρωινός καφές. Ένας άλλος καφές.
Είναι ελαφρώς πιο ακριβός αλλά είναι μόνο ένας το σάββατο και ένας την κυριακή.
Θα πρέπει όμως να είναι ο συγκεκριμένος καφές, με συγκεκριμένο γάλα και ζάχαρη, σε συγκεκριμένη αναλογία και σε συγκεκριμένη κούπα.
Η οποία επιτυγχάνεται μόνο από το χρώμα που δίνει ο συνδυασμός του καφέ με το γάλα.
Κάθε σκ λοιπόν με το που φτιάχνω τον καφέ, ένα αδιόρατο χαμόγελο σκάει στην αγουροξυπνημένη μούρη μου, καθώς θυμάμαι τη σκηνή που ακολουθεί.
Blue Man Group
Γιατί όταν λέμε μπλε άνθρωποι, δεν εννοούμε μόνο τα στρουμφάκια!
Κάτι από Kraftwerk, λίγο από Residents και ιδού! Οι Blue Man Group, από το 1988 παρακαλώ!
Από το StopGlobalWarming.org το πρώτο βιντεάκι:
Ερασιτέχνης
Υπάρχουν επαγγέλματα που ασχολούνται με ζητήματα ζωής και θανάτου.
Έχουν πλέον αναπτυχθεί, με τις οργανώσεις, τις ομοσπονδίες τους και άλλα «ωραία» σύγχρονα πακέτα.
Σημειωτέον στην πλειοψηφία τους, αναπτύχθηκαν εν καιρώ ειρήνης και όχι πολέμου.
Παλιά βέβαια δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Ήταν πιο αγνά, πιο ρεαλιστικά, πιο προσγειωμένα? Δεν ξέρω. Πάντως δεν ήταν τόσο εμπορευματοποιημένα.
Στα επαγγέλματα αυτά, υπάρχουν πλέον πάρα πολλοί δρόμοι. «Για όλα τα γούστα». Φυσικά υπάρχει και η εξειδίκευση και όλα όσα απαντάμε σε όλους τους χώρους, σε όλες τις βιομηχανίες.
Λογικό επομένως να υπάρχει ανταγωνισμός.
Τι έπεται? Η διαφοροποίηση.
Όμως κάποια πράγματα είναι δεδομένα. Δεν μπορείς να ξανα-εφεύρεις τον τροχό. Έτσι εμφανίζεται το φαινόμενο της διαφοροποίησης προς χάριν διαφοροποίησης.
Για να κρατήσεις τους πελάτες σου για αρκετό χρόνο, εφευρίσκεις διάφορα marketing τρυκ, διανθίζεις το προϊόν σου με ανεφάρμοστα, μη χρήσιμα και τελικά μη ουσιώδη πράγματα. Και το γνωρίζεις αυτό.
Συνήθως βρίσκεσαι κάτω από τη σκέπη μιας ομοσπονδίας ή οργάνωσης, που έτσι σε κάνει αναγνωρισμένο και legit. Σου δίνει κύρος και potential πελάτες.
Όμως όταν ανήκεις κάπου, όσο τίμιος και αν είσαι, αναγκάζεσαι να υπερασπιστείς κάποια ζητήματα, για να παινέψεις το σπίτι σου, να ακολουθήσεις τη ντιρεκτίβα της οργάνωσης και να εξασφαλίσεις το ψωμάκι σου (που συνήθως μιλάμε για χαβιάρι, αναλόγως πόσο καλός πωλητής είσαι, εκτός των άλλων).
Διότι έτσι βιοπορίζεσαι. Τι να κάνεις?
Πόσο υπεύθυνο είναι αυτό όμως? Και σε αυτούς τους χώρους?
Μήπως δημιουργείς εσφαλμένη αυτοπεποίθηση στους πελάτες σου αντί να «πουλάς» common sense, ανθρωπιά και άλλα που θα έπρεπε να αποτελούν την πεμπτουσία του πακέτου σου?
Μήπως δημιουργείς θύματα?
Όσο παραμένεις ερασιτέχνης και αποστασιοποιείσαι, μόνο τότε παραμένεις αντικειμενικός και αληθινός.
Ακούω συχνά να λέγεται: “κάνε το χόμπι σου επάγγελμα».
Είστε σίγουροι?
Τα "Παιδία" Παίζει
Με προσκάλεσες, τσίμπησα, τσίμπησε κι ο ποντικός οπότε ας παίξω…
- Γιατί κλαις;
- Γελάω, μη μπερδεύεσαι.
- Γιατί δεν κλαις;
- Για να τους μπερδέψω.
- Πού είναι ο βάλτος;
- Ρώτα την Πηνελόπη.
- Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
- Στο πορτοφόλι μου.
- Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
- Κάπου εκεί, ανάμεσα από τ’αυτιά μου.
- Περιφρονείς κάτι;
- Τα θες με αλφαβητική σειρά?
- Θα ερωτευόσουν για πάντα;
- Sure thing baby.
- Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
- Για να μου τη σπάσουν.
- Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
- Φυσικά.
- Do you remember revolution?
- Ναι…και γαμιέται.
- Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
- Το ζώδιο μου λέει ότι δεν πιστεύω στα ζώδια.
-Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;
- Τον παππού μου και τα τζάμια σου.
- Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
- Best training method, ever…
- Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ΄το νόμο;
- Το τσεκούρι του πολέμου ή την πίπα της ειρήνης? Ούγκ!!
- Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ΄την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
- Με ζαβολιές δεν έχει χαβαλέ.
-Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;
- Κάντα έντεκα και ο μπαμπάς του, δώρο.
-Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τ΄αστέρια;
- Το «μάθημα ανατομίας» το ανέλυσε ο Ν.Ν.
- Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
- Τι μου φταίει το πηγάδι?
George, Daria, θέλετε να δοκιμάσετε?
Hit’em The Way You Can
Είσαι μέσα σε μια «κοινότητα». Που έχει κάποιους κανόνες. Οι οποίοι είναι αναξιοκρατικοί και καταπατούν αξίες και αρχές που έχεις.
Δεν τους ακολουθείς? Μένεις πάντα στον πάτο.
Τους ακολουθείς? Προοδεύεις.
Μέσα στην «κοινότητα» μπορείς να χρησιμοποιήσεις κάποια «όπλα». Που εμπεριέχονται στους κανόνες.
Τα χρησιμοποιείς? «You use what you can» ακούς…
Υπάρχει καλύτερος τρόπος από το χτύπημα εκ των έσω?
Είναι δικαιολογημένη η πράξη σου?
Subscribe to:
Posts (Atom)