Κόπια Ζερό
Είναι κάποιες σκέψεις, που ντρέπομαι για τις φορές μου.
Σαν να έχεις φυματίωση και να βήχεις σε κόκκινο μαντήλι.
- Κοιμάσαι?
- Μμμμ...
- Ξύπνα!
- Τι τρέχει?
- Δε μπορώ να ανασάνω
- Έλα ρε, προσπάθησε να ηρεμήσεις. Πάρε μια βαθιά ανάσα
Είναι κάποιες φορές, που δε θέλεις να κάνεις με τις σκέψεις σου.
Σε κατακλύζουν
Υπερισχύουν
Κυριεύουν
Επιβάλλονται
Σου φουσκώνουν το στήθος
- Πάρε μια βαθιά ανάσα
- Δε μπορώ. Το στήθος μου είναι γεμάτο.
- Βγάλε τον αέρα
- Δε μπορώ. Δεν έχω αέρα.
- Βγάλτο από το μυαλό σου.
Ψάχνεις για άλλες σκέψεις.
Θετικές. Υπάρχουν?
Φτιάξε μερικές. Ωχ, ωωωχχχχχ.....Τις χάνω, δε μπορώ να αναπνεύσω.
- Όχι, όχι μην το σκέφτεσαι
- Δεν μπορώ, ζαλίζομαι
- Είναι στο μυαλό σου
- Ναι αλλά δεν το ελέγχω
- Θετικές σκέψεις
- Ναι, θετικές σκέψεις
- Έλα να σε πάρω αγκαλιά
- Έλα
- Καλύτερα?
- Δε μπορώ. Θα σκάσω, θα εκραγώ
- Ένα ντους. Κάνε ένα ζεστό μπάνιο.
Κλείσε τα μάτια.
Ευχάριστες σκέψεις. Τη φίλη σου, το φίλο σου.
Τον έρωτα. Το σεξ.
Τις καλύτερες διακοπές. Τη θάλασσα.
Τα παιδικά χρόνια.
Ναι ναι, τα παιδικά χρόνια.
Όχι, όχι τα παιδικά χρόνια.
Πρέπει να πάρω ανάσα
Τρελαίνομαι. Δε μπορώ άλλο.
Τρέμω. Μα έχω λογική.
Όχι πια
Η ζωή άλλαξε οριστικά.
Δεν είσαι εσύ. Πρέπει να τα ξεχάσεις όλα.
Πρέπει να τους ξεχάσεις όλους.
Είναι η πρώτη μέρα της καινούργιας ζωής σου. Μαζί με τους άλλους.
Δεν θέλω!
Θέλω την παλιά μου ζωή.
Ναι, αλλά δεν μπορείς να ανασάνεις, θυμάσαι?
Το αίμα μου είναι παγωμένο.
Μέσα μου τρέμω. Τα ακροδάχτυλα μου τρέμουν.
Ο τρόμος είναι έκδηλος στα μάτια μου.
Έχασα 10 κιλά.
Δεν είμαι εγώ!
- Πάμε να περπατήσουμε
- Ναι, πάμε.
Περπατάμε.
Είναι ήσυχα. Δεν ακούγεται τίποτα.
- Ηρέμησε
Περπατάμε.
Δεν δουλεύει
Σκέψου, τι πρόκειται να γίνει.
Θα σε βάλουν μέσα.
Θα είσαι πια παρέα μ’αυτούς.
Αναθεωρείς
Τώρα κάποιοι φαίνονται διαφορετικά.
Άμυνες
Επιβίωση
Τους καταλαβαίνεις
Είναι αργά πια
Όχι, ας μην είναι.
Στο χέρι σου είναι
Μα, δεν μπορώ. Με κυριεύουν ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ
Ίσως να μην είναι και τόσο άσχημα. Ας κάτσω λίγο καιρό εκεί.
Μα τι λέω??
Πάλεψέ το!
- Τι σκέφτεσαι?
- Τίποτα
- Καλύτερα?
- Ναι
Όχι
Θα σε επισκέπτονται, μην ανυσηχείς
Θα τους βλέπεις
Δε θα είναι για πολύ
Μετά?
Μετά τίποτα. Τίποτα δε θα είναι το ίδιο
Θα αρχίσεις από το μηδέν.
Μήπως έχεις αρχίσει ήδη?
Θα φύγω.
Μια στιγμή μόνο θα πάρει.
ΓΑΛΗΝΗ
Στιγμιαία όμως.
Παραίτηση
Δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Ήταν φρικτό.
ΕΠΙΒΟΛΗ
ΕΝΣΤΙΚΤΑ
ΒΙΑ
ΒΙΑΣΜΟΣ
ΝΤΡΟΠΗ
Είναι κάποιες φορές, που ντρέπομαι για τις σκέψεις μου.
Νιώθω βρώμικη.
Εγώ φταίω
Τον άφησα
Δεν αντιστάθηκα
Δεν πάλεψα
Χέρια μέσα στο αίμα
Τουλάχιστον τον έφαγα τον πούστη
- Κοίτα πόσο ψηλά έχουμε φτάσει! Πρόσεχε που πατάς
Μια στιγμή θα είναι μόνο
Λυπάμαι μόνο που θα την αφήσω μόνη
Τον έφαγα, αλλά ήταν αργά
- Δεν μπορώ να ανασάνω! Γειά...
4 σκάλισαν τον τοίχο μου:
Άν μη τί άλλο, "τον έφαγε τον πούστη"...
Είναι κι αυτό μια δικαίωση.
μπλόκαρα.
είναι δικαίωση;
μακάρι να υπήρχε γαλήνη μετά από την απονομή δικαιοσύνης, αλλά δεν είναι τόσο απλό.
Πολύ δυνατό.
(που είναι οι υπόλοιπες σελίδες; πρέπει να 'χει κι άλλες...)
Αυτό είναι το τέλος.
Αν υπάρξει κάτι, θα είναι αυτό που προηγήθηκε στη ζωή των 2 γυναικών και στη ζωή του..."πούστη".
Περί δικαίωσης, ο καθένας το βλέπει διαφορετικά. Είναι κλασσικό το δίλημμα.
Θα ήθελα να πω κάτι. Λένε ότι οι νέοι πάσχουν σήμερα γιατί δεν τους αφήσαμε -παρακαταθήκη- έναν όμορφο κόσμο, με αξίες, έναν όμορφο τρόπο να ζεις, η κοινωνία είναι σκατά, δεν υπάρχει αγάπη, ανιδιοτέλεια κλπ. Γιατί αγαπητέ νέε μου εγώ σε άλλο κόσμο μεγάλωσα; (Είμαι γονιός). Οι δικοί μου οι γονείς με άλλες αξίες και με περισσή αγάπη με μεγάλωσαν; Ακριβώς γι' αυτό λοιπόν, (και επειδή είμαι σκεπτόμενος άνθρωπος) αποφάσισα να μην γίνω σαν αυτούς. Και από τότε που με θυμάμαι προσπαθώ -με καθημερινή προσπάθεια- και διαφυλάσσω τα σωστά μου, τις αξίες μου. Θέλεις σκοπό και όραμα; Ιδού: γίνει το αντίθετο από αυτό που γίνανε οι άλλοι και δεν σου αρέσει.
Και μην ακούω "τι να το κάνω να παραμείνω εγώ αγνός όταν κανείς δεν το καταλαβαίνει", γιατί φίλε μου όλοι περιμένουν από τους άλλους να αρχίσουν. Ή θέλεις όραμα κι αξία ή μείνε στην επιφανειακή ζωούλα σου και μην διαμαρτύρεσαι.
Επίσης, συνομιλώντας με άπειρους ανθρώπους που "κατά βάθος" δεν είναι πονηροί, δεν φοβούνται και αφήνονται να ζήσουν, πιστεύουν ("κατά βάθος") στις ανθρώπινες σχέσεις και στο μοιράζομαι, δεν είναι υλιστές, επιφανειακοί τύποι, πιστεύουν λοιπόν, ότι η ζωή τους κάνει, δεν είναι έτσι.. (Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια να πω:) Δεν μπορείς να είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι, αν ήσουν δεν θα μπορούσες να μην είσαι το άλλο. Εγώ τουλάχιστον γι' αυτό δεν μπορώ να "προσαρμοστώ" -παρότι αρκετές φορές, από κούραση, προσπάθησα να γίνω ένα με το συρμό. Δεν είναι η σπουδαιότητα των αξιών -άλλωστε για όλους είναι σπουδαία τα σπουδαία, δεν βλέπω κάτι να τους πιέζει να τα διασφαλίσουν- δεν μπορώ να μην τις ακολουθώ, γιατί αυτή είμαι εγώ. Δεν μπορώ να είμαι κάτι άλλο.
Ένα τελευταίο και κλείνω το "διάγγελμα", στις σπάνιες φορές που βλέπω τηλεόραση άκουσα έναν νεαρό, γύρω στα 17, να μιλάει για κάποια χρήματα που μάζεψε το σχολείο του για την UNISEF. Είπε λοιπόν ο 17 ετών νεαρός: "για μένα ήταν ολόκληρο το χαρτζιλίκι μου, ενώ θα έπρεπε χρήματα να δίνουν οι κυβερνήσεις". (...) "εύχομαι τουλάχιστον τα χρήματα που μαζέψαμε να πάνε σ' αυτούς που τα έχουν ανάγκη". Πραγματικά δεν ντρέπομαι που έχουμε καταντήσει έτσι σαν κοινωνία (πότε δηλαδή ήταν καλύτερη;), το πραγματικά θλιβερό στην προκειμένη είναι ότι το παιδί βλέπει με αυτά τα μάτια τα πράγματα.
Είναι στο χέρι σου ν' αφήσεις την καρδιά σου αμόλυντη, αγνή, όλο αγάπη και αισιοδοξία. Κανείς δεν σου βάζει το μαχαίρι στο λαιμό. Εσύ επιλέγεις τι θέλεις να 'σαι.
(Το κείμενο αυτό το έστειλα σε πολλά blogs. Επειδή δεν έχουμε έδρα να μιλάμε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουμε).
Post a Comment